ข่าวท่านอ๋องจะพาพระชายากลับไปเยี่ยมบ้านแพร่สะพัดทั่วจวนอ๋อง พ่อบ้านเฉิงจึงเร่งจัดเตรียมของขวัญกลับบ้านจากคลัง
เซี่ยซางกวาดตามอง แล้วถามเฉิงจงว่า “ของเหล่านี้จะนำไปมอบให้จวนเจียงหรือ?”
เฉิงจงตอบว่า “พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง”
เซี่ยซางขมวดคิ้ว ก่อนถามต่อ “การกลับบ้านเยี่ยมญาติสำคัญนักหรือ ต้องจัดให้เอิกเกริกหรือไม่?”
“การกลับบ้านเยี่ยมญาติเป็นพิธีสุดท้ายของงานมงคล สมควรให้ความสำคัญอย่างยิ่ง โดยเฉพาะกับครอบครัวฝ่ายหญิง ส่วนสำคัญอย่างไรนั้น บ่าวอธิบายสองสามคำคงไม่กระจ่าง สรุปคือ บุตรเขยพาภรรยาที่เพิ่งแต่งเข้าบ้าน ถือของขวัญไปเยี่ยมบิดามารดาของภรรยา นี่เป็นธรรมเนียม ของขวัญกลับบ้านจะจัดได้ดีหรือไม่ ย่อมสะท้อนว่าหญิงสาวแต่งงานได้ดีเพียงใด และบุตรเขยให้ความสำคัญกับนางหรือไม่ ครอบครัวสามัญให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก ส่วนตระกูลมั่งคั่งยิ่งใส่ใจหน้าตา ทว่าฐานะท่านอ๋องสูงส่ง ไม่จำเป็นต้องคำนับไท่ฟู่เจียง ท่านอ๋องเสด็จไปได้ก็นับเป็นวาสนาของพวกเขาแล้ว...” พ่อบ้านเฉิงกล่าวยืดยาว
เซี่ยซางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วมองของขวัญกลับบ้านที่พ่อบ้านเฉิงเตรียมไว้อีกครั้ง “ไปเอาของจากคลังมาเพิ่ม”
เดิมทีเฉิงจงเพียงหยิบของมาสองสามอย่างส่ง ๆ ให้พอเป็นพิธี ครั้นท่านอ๋องรับสั่งให้จัดเพิ่มตามฐานะพระชายา เขาก็เห็นว่าไม่เสียหายอะไร
ขณะที่กำลังจะออกไป เซี่ยซางก็เอ่ยขึ้นอีกว่า “พ่อบ้านเฉิง ให้คนไปสอบถามดูว่าครอบครัวพระชายามีใครบ้าง แต่ละคนชอบสิ่งใด แล้วเลือกของขวัญให้คนละชิ้นตามความชอบของพวกเขา”
พ่อบ้านเฉิงได้ยินดังนั้นก็ชะงักงัน “มอบให้คนละชิ้นอีกหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“เปิ่นหวังไม่มีปัญญาจ่ายหรือ?” แม้จวนอ๋องเหิงจะไม่ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ แต่อ๋องเหิงเองก็มีทรัพย์สินส่วนตัวอยู่ไม่น้อย
พ่อบ้านเฉิงส่ายหน้า “จ่ายไหวพ่ะย่ะค่ะ จ่ายไหว บ่าวจะไปจัดการเดี๋ยวนี้”
เซี่ยซางนอนในห้องของเจียงเฟิ่งหัวติดต่อกันถึงสองคืน พ่อบ้านเฉิงคิดว่าเขาคงโปรดพระชายาผู้นี้มาก จึงเลือกแต่ของดี ๆ มามอบให้นาง