คฤหาสน์หลิงอวิ๋น
เมื่อเซี่ยซางมาถึงหน้าคฤหาสน์ เด็กเฝ้าประตูก็มิได้ถามว่าเขาเป็นผู้ใด เพียงกล่าวว่า “เชิญท่านอ๋องเหิงขอรับ ท่านเจ้าคฤหาสน์รอรับเสด็จมานานแล้ว”
เซี่ยซางเต็มไปด้วยข้อสงสัย ในเมื่ออีกฝ่ายรู้ฐานะของเขา ก็ย่อมเตรียมการไว้ก่อนแล้ว เขาจึงติดตามเด็กเฝ้าประตูเข้าไปในคฤหาสน์อย่างสุขุม
เมื่อเข้าไปแล้วจึงรู้ว่าภายในคฤหาสน์แห่งนี้มีพื้นที่กว้างขวางซับซ้อน ทั้งยังมีสิ่งน่าสนใจอยู่มากมาย
ถานกวานชิงเตรียมน้ำชาไว้เรียบร้อยแล้ว นางออกมาต้อนรับด้วยตนเอง “ราษฎรต่ำต้อยถานกวานชิง ขอคารวะท่านอ๋องเหิง”
เซี่ยซางมองตามสายตาไป สตรีตรงหน้าอายุราวยี่สิบปี สวมชุดรัดกุมสีดำ แต่งกายประหนึ่งบุรุษ ดูคล้ายผู้ฝึกยุทธ์
เขาไม่อยากเชื่อว่าสตรีตรงหน้าจะเป็นเจ้าคฤหาสน์หลิงอวิ๋น
“ท่านเจ้าคฤหาสน์เกรงใจเกินไปแล้ว ในสายตาของท่าน ข้าคงเป็นเพียงมดปลวกตัวหนึ่งกระมัง!” เขากล่าวต่อ “แม้แต่เจ้ากรมอาญา พวกท่านก็ยังสังหารได้โดยไร้ร่องรอย”
ดวงตาของถานกวานชิงเปี่ยมด้วยความจริงใจ “ยามหยางจิ้งทำให้น้องสาวข้าตาย นางเพิ่งอายุสิบสองปี ก่อนสิ้นใจนางเอาแต่ร้องขอชีวิต แต่หยางจิ้งกลับไม่หยุดการกระทำเยี่ยงสัตว์เดรัจฉาน น้องสาวข้าถูกเขาทรมานจนตาย ส่วนข้าทำได้เพียงยืนมองอยู่ข้าง ๆ ช่วยนางไม่ได้ ความรู้สึกไร้กำลัง ราวกับฟ้าถล่มแผ่นดินทลายเช่นนั้น จนถึงทุกวันนี้ข้าก็ยังมิอาจลืม”
เซี่ยซางมีสีหน้าเคร่งขรึม “พวกเจ้าสามารถแจ้งความต่อทางการได้” ทันทีที่กล่าวจบเขาก็เสียใจ หากการแจ้งความมีประโยชน์ หยางจิ้งคงไม่ทำร้ายเด็กสาวมาหลายปีโดยไม่มีผู้ใดไต่สวน