เซี่ยซางออกจากเรือนถานเซียงแล้วตรงไปยังเรือนหลั่นเยวี่ย ครั้นเห็นแสงเทียนในห้องของนางดับลงกะทันหัน เขาก็หยุดฝีเท้า
เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้ผลักประตูเข้าไป กลับหมุนตัวไปยังเรือนทิงเสวี่ย
ภายในห้อง เจียงเฟิ่งหัวนั่งตัวตรงอยู่บนเตียง สูดลมหายใจเข้าออกเพื่อฝึกฝนร่างกาย
เหลียนเย่มองลอดหน้าต่าง เห็นเซี่ยซางจากไปแล้วจึงเอ่ยว่า “ทั้งที่ท่านอ๋องกำลังจะเข้ามาแล้ว เหตุใดพระชายาจึงดับไฟเสียเล่า นี่เป็นโอกาสเชียวนะเพคะ!”
“ทั้งที่เขาไปเรือนถานเซียง แต่กลับไม่ได้ค้างคืน เพราะเหตุใดกันเล่า” แววเจ้าเล่ห์วูบผ่านดวงตาของเจียงเฟิ่งหัว
“ท่านอ๋องคงไม่โปรดพระชายารองซูแล้วเพคะ”
เจียงเฟิ่งหัวคลี่ยิ้มบาง “สิ่งที่คนเรายากจะลืมเลือนที่สุด มักเป็นคนแรกที่ตนเคยชอบ ไม่ว่าบุรุษหรือสตรี ความรักครั้งแรกย่อมงดงามที่สุด ต่อให้เขาจะรักผู้อื่นแล้ว ในใจก็ยังหวนระลึกถึงความงดงามของรักแรกได้ ความรู้สึกเช่นนี้มีโอกาสฟื้นคืนรักเก่าได้ง่ายที่สุด
ในเมื่อยามนี้ภาพของพระชายาเช่นข้าประทับอยู่ในใจเซี่ยซางแล้ว ข้าก็จะเริ่มลงมือก่อน ต้องบีบให้ซูถิงหว่านเป็นฝ่ายลงมือ เขาจึงจะมองเห็นความร้ายกาจของนางและลืมความดีของนางเสีย”
เหลียนเย่ถามต่อ “พระชายามีคนแรกที่ชอบหรือไม่เพคะ อย่างคุณชายเซียว...”
นางคิดว่าคุณหนูไม่ชอบอ๋องเหิง เพราะอาจชอบเซียวอวี้ก็เป็นได้ อย่างไรเสียคุณชายเซียวก็สง่างาม อ่อนโยนสุภาพ อีกทั้งมีความรู้กว้างขวาง นับเป็นบุรุษโดดเด่นผู้หนึ่งในเมืองเซิ่งจิง
เจียงเฟิ่งหัวเคาะหน้าผากนางเบา ๆ พลางกล่าวเสียงขรึม “เซียวอวี้ไม่เกี่ยวข้องกับข้าแม้แต่น้อย ไม่ว่าเขาจะคิดเช่นไร ข้าก็จะไม่ไปข้องแวะกับเขา ยิ่งไม่มีวันชอบเขา นับแต่วันที่ข้าตัดสินใจแต่งให้เซี่ยซาง บุรุษทั่วหล้านอกจากเขาแล้ว ผู้อื่นล้วนไม่เกี่ยวข้องกับข้าแม้แต่น้อย”