เจียงเฟิ่งหัวเอ่ยเสียงเนิบช้า «หม่อมฉันได้ยินเสด็จพ่อกล่าวชื่นชมท่านอ๋องมาตั้งแต่เด็ก ว่าทรงรอบรู้ทั้งบุ๋นและบู๊ เฉลียวฉลาดและเก่งกาจตั้งแต่เยาว์วัย เคยเข้าสำนักศึกษาหลวงประลองกับบรรดาบัณฑิต จนมีชื่อเสียงจากการศึกครั้งเดียว ภายหลังชนเผ่าหูรวบรวมกำลังพลสามแสนนายบุกโจมตีแคว้นต้าโจว กองทัพศัตรูดุดันราวผ่าไม้ไผ่ เมืองต่าง ๆ ของต้าโจวถูกตีแตกทีละแห่ง ท่านอ๋องเหิงในวัยเพียง 15 ชันษาทรงนำคนกว่าสิบคนแทรกซึมเข้าไปในค่ายศัตรู จับตัวแม่ทัพฝ่ายตรงข้ามได้เป็น ๆ ชนเผ่าหูจึงถอนทัพ ครานั้นท่านอ๋องทรงคว้าชัยชนะอันงดงามให้ราชวงศ์ต้าโจว ความกล้าหาญเหนือสามัญของท่านอ๋อง ย่อมเป็นผลจากเสด็จแม่ที่ทรงอบรมสั่งสอนอย่างเอาพระทัยใส่เพคะ»
เมื่อเอ่ยถึงความดีความชอบในอดีตของเซี่ยซาง แววภาคภูมิใจพลันปรากฏในดวงตาฮองเฮาเฉิง ทว่าเมื่อนึกถึงความสามารถอันโดดเด่นของโอรสที่กลับไม่ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ พระขนงก็ขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ซางเอ๋อร์ไม่ได้รับความรักจากฝ่าบาท ล้วนเป็นเพราะถูกนางทำให้พลอยเดือดร้อน
บนแก้มอ่อนเยาว์ของเจียงเฟิ่งหัวฉายแววฉงน «เสด็จแม่เป็นอะไรไปหรือเพคะ»
«ซางเอ๋อร์เอาแต่คิดถึงสตรีผู้นั้น อัยเจียเองก็ปวดเศียร» นางทอดพระเนตรเจียงเฟิ่งหัว ก่อนจะคว้ามือนางไว้ «เพราะฉะนั้นเจ้าต้องใส่ใจซางเอ๋อร์ให้มาก»
«หม่อมฉันคิดว่าท่านอ๋องย่อมเข้าใจความหวังดีของเสด็จแม่เพคะ ชาวบ้านมีคำกล่าวว่าแต่งงานสร้างครอบครัวก่อน แล้วค่อยตั้งตัวสร้างผลงาน แต่ก่อนท่านอ๋องยังมิได้อภิเษก พระทัยย่อมไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ฝ่าบาทไม่วางพระทัยมอบภาระสำคัญให้ก็เป็นเรื่องเข้าใจได้ บัดนี้ย่อมต่างออกไป เพียงรอให้พระชายารองซูเข้าจวน ท่านอ๋องย่อมขยันหมั่นเพียรและก้าวหน้าเพคะ»
ฮองเฮาฟังแล้วพลันกระจ่าง ดวงตาเป็นประกาย «ความคิดนี้ดี ให้ซางเอ๋อร์ไปขอตำแหน่งงานต่อหน้าฝ่าบาท แต่ก่อนฝ่าบาทไม่ยอมมอบหมายงานสำคัญให้เขา บัดนี้ต่างออกไป ซางเอ๋อร์อภิเษกแล้ว ย่อมเป็นผู้ใหญ่ ไม่อาจปล่อยตัวว่างงานได้ทั้งวัน ฝ่าบาทไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธ»