กินมื้อเย็นเสร็จแล้ว ไม่มีใครทำใจเทซุปหม้อไฟทิ้ง พรุ่งนี้ค่อยเอามาต้มบะหมี่ต่อ
ในช่วงเวลาพิเศษแบบนี้ แค่ได้กินของที่ซึมซับรสชาติก็นับว่าดีแล้ว ใครจะไปสนว่าไนไตรต์จะเกินมาตรฐานหรือเปล่า
เนื้อติดมันเอาไปเจียวเป็นน้ำมันหมดแล้ว กากหมูที่เจียวออกมาทั้งเหลืองทองและกรอบอร่อย มีตั้งห้าหกชั่ง กินได้นานเลย
เจิ้งเว่ยลี่หยิบเนื้อที่เหลืออีกหลายสิบชั่งออกมา “อาหนิง เนื้อพวกนี้ต้องโรยเกลือเท่าไหร่ถึงจะพอดี”
เกลือมีไม่มาก ใช้อย่างประหยัดก็พอฝืนให้ใช้ได้ถึงหนึ่งปี ถ้าโรยทีละสองสามชั่งก็สิ้นเปลืองเกินไป แต่ถ้าทาบางเกินไป เนื้อก็เสียง่าย
คราวนี้พวกเขาโชคดีที่ได้หมูมา ไม่อย่างนั้นในโลกาวินาศคงไม่ได้แม้แต่ดมกลิ่นเนื้อสด แต่ก็ใช่ว่าจะกินกันอย่างไม่บันยะบันยังได้ ยังต้องวางแผนเผื่อชีวิตในวันข้างหน้า
เห็นทั้งสามคนอยากเก็บเนื้อไว้ เจียงหนิงจึงเอ่ยปาก “ตู้เย็นแบบติดรถของเจ้าของบ้านค่อนข้างใหญ่ เดี๋ยวฉันกลับไปเจียวเนื้อติดมันก่อน น่าจะพออัดของพวกคุณเข้าไปได้ด้วย”
จริง ๆ เธออยากเอาตู้เย็นออกมาจากมิติส่วนตัวสักเครื่อง ทำให้ดูเก่าแล้วให้พวกเขายืม แต่ที่ชาร์จโซลาร์เซลล์ของพวกเขาไม่มีทางจ่ายไฟให้ไหว
จางเฉากับพวกดีใจ อยากช่วยหั่นเนื้อติดมันแล้วเจียวเป็นน้ำมัน
ต่อหน้าเธอ แต่ละคนต่างก็เป็นพวกใช้ชีวิตไม่เป็น ทว่ากลับพากันเสนอตัวช่วย เห็นทีคงกลัวว่าสักวันเธอจะรำคาญพวกเขา
เจียงหนิงจะกล้าให้พวกเขาช่วยได้อย่างไร “ไม่ต้องหรอก ฉันทำเองได้ พวกคุณตัวเหม็นไปหมดแล้ว รีบไปอาบน้ำแล้วพักผ่อนเถอะ”
กลับถึงบ้าน เธอก็โยนเนื้อหลายสิบชั่งเข้าไปในมิติส่วนตัว จากนั้นหยิบอ่างอาบน้ำนวดอเนกประสงค์ที่เติมน้ำร้อนไว้แล้วออกมา เสียบกล่องเก็บพลังงานพลังแสงอาทิตย์ เปิดเพลงผ่อนคลายแล้วหลับตาพักผ่อน