เจียงหนิงกวาดตามองรอบ ๆ แล้วพบมูลกระต่าย
ไอ้ตัวนี้คงอดอยากอยู่บ่อย ๆ ถึงได้เห็นคุณค่าของเสบียงเอาชีวิตรอดยิ่งกว่าเธอเสียอีก ขนาดกระต่ายป่าก็ยังไม่ปล่อยไป
กระต่ายเจ้าเล่ห์มีสามโพรง
เจียงหนิงเริ่มค้นหาบริเวณใกล้ ๆ และพบปากโพรงจริง ๆ จึงรีบใช้ดินอุดไว้
ไม่นานนัก เงาสีเทาตัวหนึ่งก็พุ่งออกมาจากปากโพรง ก่อนจะวิ่งหนีไปด้านข้าง
โคล่าพุ่งตามไปเร็วราวสายฟ้า กัดคอมันแล้วฟาดลงกับพื้นอย่างแรง
ไม่กี่รอบ กระต่ายสีเทาก็แน่นิ่งไป
จากนั้นมันก็คาบกลับมาอวดผลงานให้เจียงหนิงดู เนื้อ ๆ!
หลังจากได้ลูบคลำจนพอใจแล้ว เธอก็ลงมือล้วงโพรงต่อ และดึงกระต่ายสีเทาตัวใหญ่ออกมาอีกตัว
ไม่หยุดมือ ล้วงต่อไป
ได้กระต่ายขนาดกลางเพิ่มมาอีกสามตัว ครอบครัวกระต่ายต้องอยู่พร้อมหน้ากันสิ
กระต่ายป่าไม่เหมือนกระต่ายเลี้ยง ไม่มีคุณค่าพอจะเลี้ยงไว้ ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เธอกับโคล่าก็ไม่ขาดเนื้อ จึงฆ่าพวกมันแล้วเก็บเข้ามิติส่วนตัวทันที
ระหว่างทางกลับ เธอตั้งใจอ้อมไปยังจุดฆ่าหมู แล้วเก็บวัสดุก่อสร้างทั้งหมดที่กองอยู่ตามโครงการบ้านจัดสรรอีกหลายแห่งเข้ามิติส่วนตัว
ของตรงหน้าหายวับไป โคล่าตกใจจนเบิกตากว้าง “โฮ่ง!”
เจียงหนิงลูบหัวมัน “ไม่ต้องกลัว พี่สาวเล่นมายากลได้”
พอกลับถึงหมู่บ้านพักอาศัย ท้องฟ้าก็ค่อย ๆ มืดลง
ยังคงมีดวงตานับไม่ถ้วนแอบจับจ้อง พอเห็นว่าเจียงหนิงกลับมาโดยแบกฟืนมาแค่กำเดียว คนเหล่านั้นถึงรู้สึกสมดุลขึ้นมาบ้าง
คนชั้น 18 ก็ไม่ได้โชคดีทุกครั้งไป
เพิ่งขึ้นมาถึงชั้น จางเฉาก็ออกมาต้อนรับ “ทำไมเพิ่งกลับมาเอาป่านนี้? ผมกับลู่หยูเพิ่งคิดจะออกไปตามหาคุณ”