ห้อง 1801 ถูกหมาดูแคลนก็ไม่ท้อ ก้มตัวลงพูดกับโคล่าว่า “นายฉลาด แถมยังสู้เก่ง แต่โลกข้างนอกตอนนี้เลวร้ายเกินไป นายต้องแข็งแกร่งขึ้น ถึงจะปกป้องตัวเองและคนที่อยากปกป้องได้”
“อืม ๆ” เจียงหนิงลูบหัวหมาพลางช่วยไกล่เกลี่ย “โคล่า นายจะปกป้องฉันใช่ไหม?”
ดวงตาของมันเหลือบมองคนทั้งสองสลับไปมา มันชอบเจ้าของรักสัตว์เลี้ยงคนใหม่ และชอบคนในชั้นนี้ด้วย เมื่อกี้ก็เพิ่งได้กินซุปเครื่องในหมูของพวกเขา ถ้าไม่แข็งแกร่งขึ้น จะถูกโยนไปไว้ที่ร้านเนื้อหมาหรือเปล่านะ?
คิดแล้วคิดอีก สุดท้ายมันก็ยอมแพ้
หัวน้อย ๆ ของมันซุกถูเข้ากับอ้อมอกเจียงหนิง มันจะปกป้องเธอ เธอห้ามทิ้งมันเด็ดขาด!
“ไม่ต้องห่วง เราแค่มีผนังกั้นอยู่หนึ่งชั้น อยากเจอกันเมื่อไรก็ได้”
กลับเข้าห้อง เจียงหนิงหยิบอาหารหมามาครึ่งถุงส่งให้ฮั่วอี้เซิน “โคล่าฉลาดและจำแม่น แถมนิสัยดื้อรั้นมาก ถ้ามันทำตัวไม่ดี นายอย่าตีหรือด่ามันนะ บอกฉันก็พอ”
ฮั่วอี้เซินทั้งขำทั้งจนใจ “เธอเห็นฉันเป็นคนแบบไหนกัน?”
มือหนึ่งส่งคน อีกมือหนึ่งส่งหมา
โต้วโต้วดีใจจนยิ้มแก้มปริ ส่วนโคล่ากลับทำหน้าหงอย
ส่งมอบกันเสร็จแล้วกลับเข้าห้อง เจียงหนิงเปิดกระเป๋านักเรียนของโต้วโต้ว ข้างในมีหนังสือเสริมพัฒนาการสำหรับเด็กหลายเล่ม รวมถึงสีและอุปกรณ์วาดภาพ แต่ของต่าง ๆ ดูปะปนกัน เห็นได้ชัดว่าเพิ่งรีบหาเอามา
“โต้วโต้ว เคยไปโรงเรียนอนุบาลไหม?”
โต้วโต้วส่ายหน้า พลางเล่นนิ้วตัวเอง “ไม่เคยค่ะ”
เด็กใกล้ห้าขวบคนหนึ่งกลับไม่เคยไปโรงเรียนอนุบาลเลย เดิมทีโต้วโต้วก็อารมณ์ดีอยู่แท้ ๆ แต่พอพูดถึงเรื่องนี้ก็หงอยลงทันที
“พี่สาว หนูโง่มากหรือเปล่า?” โต้วโต้วก้มหน้าลงต่ำ “พวกเขาไปโรงเรียนอนุบาลกันหมด มีแต่หนูที่ไม่เคยไป”