ชั่วขณะนั้น มีคนคิดอยากลงมืออยู่ไม่น้อย แต่กลับไม่มีใครกล้าขยับ
โต้วโต้วนาน ๆ ทีจะได้ออกมาข้างนอก จึงดีใจสุด ๆ
มือซ้ายจูงมือพี่ชาย มือขวาจูงมือพี่สาว ไม่สนใจความหนาวเหน็บที่กัดกระดูก กระโดดโลดเต้นไปตลอดทางอย่างมีความสุข
ชาวบ้านส่วนใหญ่มารับของเพื่อช่วยเหลือตั้งแต่ตอนเช้า พอเจียงหนิงกับฮั่วอี้เซินมาถึง แถวก็ไม่ยาวมากแล้ว
ต่อคิวไม่ถึงยี่สิบนาทีก็ถึงรอบ ต้องกรอกข้อมูลบัตรประชาชนกับที่อยู่ เมื่อตรวจสอบแล้วว่าตรงกับตัวบุคคลจึงจะจ่ายของให้ ผู้มารับต้องเตรียมถุงมาเอง
เจียงหนิงถือถุงแป้งมา ของเพื่อช่วยเหลือหนึ่งจินไม่ได้หนักเท่าไร
พอเห็นว่าคุณลุงครูฝึกสอนกับโต้วโต้วได้ของกันหมดแล้ว โคล่าที่มองซ้ายมองขวาก็ร้อนใจขึ้นมาทันที “อู้…อู้…”
มันก็ต่อแถวเหมือนกัน ทำไมถึงไม่ได้ล่ะ?
เจียงหนิงอดหัวเราะไม่ได้ “นายเป็นหมา ไม่มีของเพื่อช่วยเหลือให้หรอก”
ทำไมถึงไม่ให้ของกิน?
โคล่าขนพอง จ้องอาสาสมัครอย่างดุดัน: ฉันเป็นหมาก็จริง แต่พวกคุณนี่ไม่ทำตัวเหมือนคนเลย!
พอเจอน้องหมาหน้าตาดีขนาดนี้ หัวใจของอาสาสมัครก็แทบละลาย ไม่คิดเลยว่าในสภาพแวดล้อมแบบนี้จะยังเลี้ยงหมาได้ดีขนาดนี้
ไม่ใช่แค่อาสาสมัครที่อยากได้ แม้แต่ตำรวจที่คอยดูแลความเรียบร้อยอยู่ตรงนั้นก็ยังอดมองมาหลายครั้งไม่ได้
ก่อนหน้านี้กองตำรวจของพวกเขาเคยเลี้ยงหมาไว้ตัวหนึ่ง น่าเสียดาย…มันไม่อยู่แล้ว
บางทีนี่อาจเป็นเสน่ห์ของน้องหมา ที่ทำให้ผู้คนรู้สึกใกล้ชิดได้โดยธรรมชาติ
รับของเพื่อช่วยเหลือแล้ว ทุกคนก็ถือถุงของตัวเองเดินกลับ