กลับขึ้นมาบนชั้น เจิ้งเว่ยลี่จะเอาฟืนหลายท่อนแบ่งให้เจียงหนิง
เจียงหนิงปฏิเสธ “ฉันมีเสื้อผ้ากับผ้าห่มเยอะ ใช้ฟืนไม่มาก พวกนายเอากลับไปเก็บไว้เถอะ ถ้าต้องการ ฉันจะไปตัดเอง”
เจิ้งเว่ยลี่รู้นิสัยของเธอดี จึงไม่ได้คะยั้นคะยอ
ลู่หยูเคาะประตูห้อง 1801 ทุกคนกลับมารวมตัวกันที่ห้อง 1803 อีกครั้ง “ข่าวดี!”
วันนี้มีคนจำนวนมากไปตัดฟืนที่เฟิงชาน จึงได้ยินข่าวน่ายินดีมาไม่น้อย “รัฐบาลจะแจกจ่ายสิ่งของจำเป็นแล้ว”
ตอนน้ำท่วมครั้งก่อน อย่าว่าแต่ชาวบ้านเดินทางลำบากเลย หน่วยงานรัฐบาลหลายแห่งก็เป็นอัมพาตไปด้วย แต่ตอนนี้น้ำท่วมกลายเป็นน้ำแข็งแล้ว แม้อากาศจะหนาวเหน็บ อย่างน้อยก็ยังเดินทางไปไหนมาไหนได้สะดวก
“มะรืนนี้รัฐบาลจะแจกของเพื่อช่วยเหลือ สัปดาห์ละครั้ง ครั้งละหนึ่งชั่ง ชาวบ้านนำบัตรประชาชนไปรับได้ที่สำนักงานคณะกรรมการประชาชนแห่งเดิม”
แจกข้าวสัปดาห์ละหนึ่งชั่งถือว่าน้อยมาก ภัยพิบัติมาอย่างกะทันหัน สิ่งของจำเป็นทั้งหมดจมอยู่ใต้น้ำ อีกทั้งเมืองชายฝั่งยังมีระดับความสูงต่ำ แม้คลังสำรองข้าวของประเทศจะตั้งอยู่ในบริเวณที่สูงกว่า แต่พลังทำลายล้างของพายุไต้ฝุ่นกับน้ำท่วมที่ถาโถมเข้ามาพร้อมกันรุนแรงเกินไป แล้วจะขนย้ายออกไปได้ทันสักเท่าไรกัน?
เมืองเฟิงมีประชากรหลายล้านคน ต่อให้เคราะห์ร้ายมีผู้เสียชีวิตเกินครึ่ง อย่างน้อยก็ยังมีผู้รอดชีวิตเหลือเป็นล้าน การที่รัฐบาลสามารถนำข้าวออกมาแจกได้มากขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
“อีกเรื่องหนึ่ง รัฐบาลประกาศยกเลิกการใช้ธนบัตร ต่อไปจะออกสกุลเงินใหม่ ช่วงนี้ให้แลกเปลี่ยนสิ่งของกันไปก่อน”
ข่าวนี้แทบไม่มีผลกระทบต่อชาวบ้าน เพราะเงินที่อยู่ในมือพวกเขาหมดไปนานแล้ว คนที่ขาดทุนกลับเป็นพวกฉวยโอกาสหากินจากภัยพิบัติ ป่านนี้คงร้องไห้จนหมดสติอยู่ในห้องน้ำแล้ว