ไม่รู้ก็ยังพอว่าไปอย่าง แต่พอรู้แล้วจะทำเป็นไม่รู้ไม่ได้
อย่างไรก็ตาม เจียงหนิงยังค่อนข้างสงสัยคำพูดของทั้งสามคน
ไม่ใช่ว่าเธอเชื่องช้า แต่แค่รู้สึกว่า... จะพูดยังไงดี ฮั่วอี้เซินดูเหมือนจะมีใจให้เธออยู่บ้าง แต่ก็เหมือนไม่มี
แล้วตอนนี้จะทำยังไงดี?
เขายังไม่ได้สารภาพรัก แล้วเธอจะชิงปฏิเสธก่อนได้ยังไง?
ถ้าเธอเข้าใจผิดขึ้นมาล่ะ!
อยู่ห้องติดกัน ก้มหน้าก็เจอ เงยหน้าก็เจอ แถมต่อไปยังต้องร่วมทีมกันอีก คงอึดอัดจนอยากมุดแผ่นดินหนี
พอเธอพูดอย่างนั้น ทั้งสามคนก็รู้สึกว่าเรื่องนี้จัดการยากอยู่เหมือนกัน
ลู่หยูประกาศเรื่องความรักว่า “ถ้ารักใครสักคน แววตาก็ปิดบังไม่มิดหรอก ไม่งั้นให้พวกเราช่วยลองหยั่งเชิงดูไหม?”
เจียงหนิงหงุดหงิดเล็กน้อย “ไม่ต้อง ฉันจะหาคำตอบด้วยตัวเอง”
กลับถึงบ้าน เธอก็ทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างห่อเหี่ยว
เจียงหนิงลูบใบหน้าตัวเอง เธอสวยจริง แต่ก็ไม่ได้สวยระดับเลิศเลอ ฮั่วอี้เซินชอบเธอจริง ๆ เหรอ?
เธอรู้สึกว่าถ้าไม่ได้เจอภัยพิบัติ เธอกับเขาคงเป็นคนจากโลกคู่ขนานที่ไม่มีวันมาบรรจบกัน
เธอยังคิดไม่ตก วิทยุสื่อสารก็ส่งเสียงซ่า ก่อนจะมีเสียงดังขึ้นว่า “อาหนิง วันนี้จะซ้อมต่อสู้กันไหม?”
เจียงหนิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ซ้อม”
ต้องหาโอกาสทำให้รู้ให้ได้ว่าเขาคิดอะไรกับเธอกันแน่
เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วไปลงชื่อที่ห้อง 1801
เจียงหนิงซ้อมต่อสู้ไปพลาง ลอบสังเกตเขาไปพลาง ระหว่างนั้นยังจงใจทำท่าเหมือนจะล้มอีกด้วย
ฮั่วอี้เซินตาไวมือไว รีบโอบเอวเธอไว้ตามสัญชาตญาณ “มีเรื่องอะไรในใจหรือเปล่า?”
“ไม่มี”
“รู้สึกว่าเธอไม่มีสมาธิ ตั้งใจหน่อย แล้วเริ่มใหม่”
เจียงหนิงกล้าสาบานเลยว่าเขาท่าทางสง่างามจริงจังเต็มเปี่ยม ต่อให้โอบเอวเธออยู่ก็ไม่มีท่าทีล่วงเกินหรือแววตาหวานเชื่อมอะไรทั้งนั้น