เจียงหนิงให้คุณยายจงกลับเข้าห้องไปล็อกประตู จากนั้นจึงบอกเจิงเหนียนหลุนว่า “ไปกันเถอะ”
พอเดินมาถึงปากบันไดและเปิดประตู เจียงหนิงกำลังจะก้าวออกไป ใครจะคิดว่าฮั่วอี้เซินจะดึงเธอไว้ แล้วแทรกตัวขึ้นหน้าเดินลงบันไดไปก่อน
เจียงหนิงที่ถูกลดลำดับการออกศึกอย่างกะทันหัน “……”
ก็จริง ตำรวจหน่วยจู่โจมมีประสบการณ์ต่อสู้กับศัตรูมามาก ให้เขานำหน้าเพื่อดึงความสนใจจากกระสุนย่อมเป็นแผนที่ดีที่สุด
แต่ตอนนี้โลกตกอยู่ในความโกลาหลแล้ว คนที่กล้านำหน้าเข้าไปบุกแทบสูญพันธุ์ ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายมีอาวุธจริงอยู่ในมือ แต่ยังไม่รู้ว่ามีมากน้อยแค่ไหน
เมื่อชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย เจียงหนิงจึงเก็บสติแล้วถอยไปอยู่ลำดับสอง
“ปัง ปัง ปัง……”
เดินไปได้เพียงสิบกว่าก้าว เสียงดังสนั่นราวฟ้าถล่มก็ดังก้องขึ้น
อีกฝ่ายไร้มารยาท แถมยังมีกระสุนเหลือเฟือ ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็เปิดฉากยิง เป้าหมายคือสังหารคนชั้น 18 ให้หมด ไม่ให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว
ฮั่วอี้เซินเลือกตำแหน่งยืนอย่างมีหลักการ การยิงจากชั้น 16 ขึ้นมามีทั้งข้อจำกัดด้านมุมและทัศนวิสัย กระสุนไม่โดนราวบันไดก็ยิงเข้าไปฝังกำแพง ไม่มีนัดไหนโดนเท้าของฮั่วอี้เซินเลย
ใช่แล้ว เขาโผล่ออกมาแค่เท้าเท่านั้น
เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกับที่คุณยายจงร้องเตือน “ระวัง!”
“ปัง!”
เสียงปืนจากชั้น 17 ดังขึ้นพร้อมกัน
ฮั่วอี้เซินสมกับเป็นผู้เชี่ยวชาญ ปืนของนายทุนหนุ่มใหญ่มีแรงสะท้อนค่อนข้างแรง จนแขนของเจียงหนิงสั่นชา แต่เธอก็ยิงถูกเป้าหมายสำเร็จ
ตอนลงบันได เธอค่อยๆ ชักดาบราชวงศ์ถังออกมาสองสามนิ้ว เงาสะท้อนบนคมดาบเผยให้เห็นเจิงเหนียนหลุนที่จู่ๆ ก็ยกดาบแทงเข้ามาทางแผ่นหลังของเธอ……