คุณยายจงผลักไสอยู่ตั้งนาน สุดท้ายแต่ละครัวเรือนก็ส่งแป้งมันเทศป่าคืนให้บ้านละหนึ่งชั่ง
ขณะเดียวกัน จงผิงก็ส่ง “จักรยาน” ที่ประดิษฐ์ขึ้นเองมาให้ชั้น 18 หนึ่งคัน ด้านท้ายมีอุปกรณ์ทำความร้อน ขอแค่นั่งปั่นสุดแรงก็ผลิตไฟฟ้าได้ ท่อนำความร้อนจะคายความร้อนออกมา
ได้ทั้งออกกำลังกายและเพิ่มอุณหภูมิในห้อง
จงผิงดันแว่นขึ้น ยิ้มอย่างสุภาพเป็นพิเศษ “ผมกำลังหาอะไหล่อยู่ ถึงตอนนั้นจะดัดแปลงให้เป็นอุปกรณ์ชาร์จไฟได้ครับ”
คนชั้น 18 เหงื่อท่วมทุกวันอยู่แล้ว เจียงหนิงจึงไม่รับไว้ “เอาอย่างนี้ จักรยานเก็บไว้ก่อน วันไหนดัดแปลงให้ชาร์จไฟได้แล้วค่อยเอามาให้พวกเรา”
เมื่อส่งเจียงหนิงกลับไปแล้ว คุณยายจงก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
“ไม่นึกเลยว่าบ้านข้าง ๆ สองบ้านจะเห็นแก่ตัวขนาดนี้ ทั้งที่อยู่บ้านแท้ ๆ แต่กลับหลบไม่ยอมออกมา ต่อไปคงเกิดเรื่องแน่ พวกเธอเข้าออกก็ระวังตัวหน่อย พยายามติดต่อกับพวกเขาให้น้อยที่สุด”
คนที่มาปล้นเสบียงวันนี้พังพินาศกันหมด พวกนั้นไม่มีทางยอมเลิกราง่าย ๆ แน่ ต้องกลับมาแก้แค้นแน่นอน
ชั้น 18 มีฝีมือก็จริง แต่ไม่ใช่คนที่จะยื่นมือช่วยใครตามใจชอบ
วันนี้พวกเขาไม่ได้พูดอะไร แล้วครั้งหน้าล่ะ?
ถ้าทำให้พวกเขาโมโหจริง ๆ ก็รอให้ชั้น 17 ถูกพังยับเยินแล้วค่อยลงมาก็ได้
แต่คุณยายจงไม่สะดวกจะตำหนิพวกเขาต่อหน้า อย่างไรเสียใครเล่าจะไม่กลัวตาย?
พวกเขากลัว แล้วคนชั้น 18 ไม่กลัวหรือไง? บางครั้งความเห็นแก่ตัวก็เป็นเครื่องหมายเรียกความตายเสียเอง
วันนี้ แต่ละบ้านในตึกพักอาศัยแห่งนี้มีทั้งสุขทั้งทุกข์ไม่เหมือนกัน