คำพูดของเจียงหนิงทำให้หัวโจกเดือดดาลขึ้นมาทันที ชูปืนขึ้นหมายจะยิง
ในช่วงคับขัน เห้อจื้ออานพุ่งออกมาขวาง “อย่าเพิ่งใช้อาวุธ คุยกันได้ทุกอย่าง”
พูดจบก็หันไปเกลี้ยกล่อมเจียงหนิง “หนูเจียง พี่รู้ว่าพวกหนูเก่ง แต่คนฉลาดไม่เอาตัวไปเสี่ยงให้เสียเปรียบ ยิ่งตอนนี้โลกไม่เหมือนเดิมแล้ว พวกหนูก็ไม่ได้ขาดแคลนเสบียงแค่นี้ ชีวิตสำคัญที่สุด อย่าเอาชีวิตตัวเองมาล้อเล่นเด็ดขาด
ถ้าหนูไว้ใจพี่ ให้พี่ไปเจรจาแทน พยายามต่อรองให้ส่งเสบียงน้อยลงหน่อย พวกหนูว่าไง?”
เจียงหนิงมองเขา “คุณวิ่งวุ่นขนาดนี้ พวกเขาแบ่งเสบียงให้คุณเท่าไร?”
“คุณพูดว่าอะไรนะ?” เห้อจื้ออานชะงักไปทันที ก่อนจะโกรธจัด “หนูเจียง พี่พยายามแทบตายเพื่อลดเสบียงคุ้มกันของคนทั้งตึก พวกหนูยังกล้าสงสัยพี่แบบนี้อีกเหรอ?”
“ใส่เสื้อผ้าหนาเตอะขนาดนี้ ยังถูกตีจนเลือดท่วมตัว แน่ใจนะว่าไม่ได้เอาเลือดไก่หรือยาน้ำแดงมาราดเอง?”
เหล่าผู้รอดชีวิตเหมือนถูกฟ้าผ่า ต่างหันไปมองเห้อจื้ออานด้วยสายตาโกรธเกรี้ยวและซับซ้อน
“คุณ...คุณใส่ร้ายคนหน้าตาเฉย พูดจาเหลวไหล! ผมเป็นคนซื่อตรง ไม่เคยใช้อำนาจหาผลประโยชน์ส่วนตัว!”
“กินเลือดกินเนื้อคนแล้วยังกล้าพูดว่าตัวเองซื่อตรง เสบียงที่อวี้ชิงชิงกับพวกเธอแลกกลับมา ครึ่งหนึ่งที่ถูกหักไปกินกันหมดแล้วหรือไง?”
“โฮ่ง!”
โคล่าประท้วงอย่างจริงจัง อย่ามาดูถูกหมานะ!
เห้อจื้ออานโกรธจนกระทืบเท้า “ได้ ได้ ได้! ในเมื่อพวกคุณคิดกับผมแบบนี้ งั้นผมไม่ยุ่งเรื่องนี้แล้ว ใครอยากทำก็ทำไป!”
พูดแล้วก็ถอยไปยืนข้างทาง
จากนั้นเหล่าผู้รอดชีวิตก็ล้อมเขาไว้ทุกด้าน