จับปลาได้เกือบหมดแล้ว จำนวนปลาที่ลอยขึ้นมาเหนือน้ำก็น้อยลงเรื่อย ๆ ส่วนฮั่วอี้เซินกับพวกช่วยกันช้อนได้ราวสามพันชั่ง
บังเอิญว่าเครื่องจับปลาหมดไฟพอดี
ลมพัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ เรือยางถูกพัดปลิวออกไป ส่วนเรือท้องแบนของเจียงหนิงกับพวกบรรทุกปลาไว้เต็มลำ จึงไม่ถูกพัดไป แต่คนที่ยืนอยู่บนเรือกลับโคลงเคลงจนทรงตัวไม่อยู่
เรือยางที่ไม่มีน้ำหนักถ่วง ต่อให้พายฝ่าลมอย่างไรก็ไร้ประโยชน์ มันค่อย ๆ ลอยห่างออกไปตามกระแสน้ำ
เจียงหนิงขมวดคิ้ว รู้สึกคลุมเครือว่ากระแสน้ำดูผิดปกติ
ราวกับมีกระแสแรงดูดบางอย่างกำลังดึงทุกสิ่งไปทางประตูระบายน้ำของอ่างเก็บน้ำ
ฮั่วอี้เซินเองก็สังเกตเห็นความผิดปกติ เขาหันไปมองเจียงหนิงโดยสัญชาตญาณ
สายตาทั้งสี่ประสานกัน ทั้งคู่เห็นแววอันตรายในดวงตาของอีกฝ่าย
“หนี!”
“หนี!”
ทั้งสองตะโกนพร้อมกัน แล้วกระชากเชือกสตาร์ตเครื่องยนต์ของเรือท้องแบน
“ลู่หยู นั่งให้มั่น!”
เจียงหนิงสตาร์ตเรือท้องแบนอย่างรวดเร็ว ก่อนขับไปในทิศทางตรงข้ามกับประตูระบายน้ำของอ่างเก็บน้ำ
ลู่หยูกับคุณนายจงที่นั่งอยู่บนเรือยางเกือบถูกเหวี่ยงตกลงไป ทั้งคู่เกาะเชือกยึดไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
ฮั่วอี้เซินก็ไม่ต่างกัน พ่อลูกตระกูลจงกอดถุงใส่ปลาไว้แน่น
เรือท้องแบนสองลำแล่นฉิวไปบนอ่างเก็บน้ำราวกับกำลังแข่งรถกัน
“พี่ใหญ่ พวกนั้นหนีไปแล้ว รีบตามเร็ว!”
“เร็วเข้า อย่าให้พวกมันหนีไปได้ ตามไป ตามไป ตามไป!”
สิ้นเสียงพูด ก็มีเสียงดังสนั่นมาจากที่ไกล ๆ
ความรู้สึกนั้นราวกับท้องฟ้าถูกเจาะเป็นช่องโหว่ น้ำท่วมมหาศาลทะลักออกมาในพริบตา...
เจียงหนิงไม่หันกลับไปมอง เธอแข่งกับน้ำท่วมเพื่อแย่งชิงเวลา แล้วขับมุ่งหน้าไปยังทิศที่ไกลที่สุด