ตื่นจนรู้สึกสดชื่นเองทั้งที่ยังไม่ได้กินมื้อเช้า เจิ้งเว่ยลี่ก็มาเคาะประตู “อาหนิง ปลาของเธอจะเอาไปทำอะไรเหรอ”
เจียงหนิงตอบส่ง ๆ “ว่าจะเอาไปหมัก เดี๋ยวค่อยไปถามบ้านคุณยายจงดู”
ห้อง 1803 ได้ปลามาสองส่วน กินไม่หมดแน่ ๆ เจียงหนิงคิดจะเอาปลาไปครึ่งหนึ่งที่ตลาดในห้างสรรพสินค้า ไปเดินดูและแลกของมีประโยชน์กลับมา
เจียงหนิงไม่คิดจะไปเดินตลาดด้วย “ฉันว่าจะพาโคล่ากลับไปบ้านพักริมเชิงเขา ดูว่ามันจะจับกระต่ายอะไรได้อีกไหม”
อ่างเก็บน้ำถล่มอันตรายเกินไป แถมสองวันนี้ยังทำให้จางเฉากับลู่หยูเหนื่อยแทบหมดแรง ทั้งสองคนจึงไม่อยากไปแล้ว
เจิ้งเว่ยลี่จึงไปเคาะประตูห้อง 1801 ต่อ ฮั่วอี้เซินตกลงไปตลาดด้วย แต่ที่จริงเขาจะพาโต้วโต้วไปฝึกประสบการณ์ ให้เธอได้สัมผัสโลกภายนอกอันโหดร้ายมากขึ้น
เจิ้งเว่ยลี่ผู้น่าสงสารต้องอยู่เฝ้าบ้านต่อไป
กำลังจะออกจากบ้าน คุณยายจงก็ขึ้นมาเคาะประตู ถามเสียงเบาว่าชั้น 18 จะไปขุดรากมันเทศป่ากันไหม
ตระกูลจงอาศัยติดรถชั้น 18 ไปด้วยจึงได้เสบียงมาไม่น้อย แต่ใครจะรังเกียจเสบียงที่มีมากขึ้นกันล่ะ
ครั้งนี้เป็นเพราะสวรรค์เมตตา ครั้งหน้าอาจไม่มีโอกาสแบบนี้อีก
รากมันเทศป่าแก่ ๆ มีขนาดใหญ่ราวกับรากไม้ ขุดรากขึ้นมาสิบชั่งก็อาจได้แป้งไม่ถึงหนึ่งชั่ง
ไม่ต้องพูดถึงว่าขุดจนแทบหมดแรง แล้วจะบดและล้างเอาแป้งออกมาอย่างไรก็เป็นปัญหาอีก
แป้งรากมันเทศช่วยบำรุงผิวพรรณก็จริง แต่เนื้อสัมผัสเหมือนข้าวเละ ๆ กินแล้วไม่อยู่ท้องเลย
คนชั้น 18 ที่มีเสบียงอยู่ในมือพากันไม่สนใจ ไม่มีใครอยากร่วมโครงการที่ไม่น่าดึงดูดนี้