ผู้มาเยือนไม่ได้มาดี คนอื่น ๆ พลอยตึงเครียดตามไปด้วย โดยเฉพาะคนตระกูลจงที่ไม่เคยเจอสถานการณ์ใหญ่ ต่างพากันประหม่าอย่างยิ่ง เพราะพวกเขาล้วนเป็นคนสุภาพมีการศึกษาทั้งนั้น
แต่โลกาวินาศไม่มีที่ให้คนสุภาพอยู่ มันบีบให้พวกเขาต้องหยิบมีดทำครัวออกมาจากกระเป๋าเหมือนกัน
เรือท้องแบนแล่นเร็วราวกับบิน พวกแขนลายสักส่งเสียงโห่ร้อง ส่วนคนอื่น ๆ พายเรือยางตามมาติด ๆ
พอเห็นปลาหงายท้องลอยอยู่บนผิวน้ำ อีกทั้งในถุงบนเรือของเจียงหนิงกับพวกยังเต็มไปด้วยปลา ทุกคนก็พากันตาวาวด้วยความโลภทันที
เมื่อเข้าใกล้ราวสามจั้ง เรือท้องแบนก็จอดลงอย่างอวดดี คนหนึ่งยกแขนชูมีดใหญ่ขึ้นมา แล้วตะโกนอย่างวางท่า “ทิ้งปลา เรือ แล้วก็หมาไว้ พวกเราจะไว้ชีวิตพวกแก”
สองหญิงสี่ชาย นอกจากชายตัวสูงที่ดูพอจะเป็นภัยได้บ้าง ที่เหลือล้วนเป็นขยะทั้งนั้น
เจียงหนิงถามขึ้นว่า “ถ้าทิ้งทุกอย่างไว้ให้พวกคุณ แล้วพวกเราจะไปยังไง?”
“เรื่องนั้นพวกเราไม่เกี่ยว ถ้ามีปัญญาก็โดดลงน้ำว่ายไปสิ ถ้าไม่จมน้ำตายก็ถือว่าพวกแกโชคดี”
“น้องสาวคนสวย ถ้าปรนนิบัติพวกพี่ ๆ ให้พอใจ พวกพี่ก็จะยอมให้เธออยู่ต่อ”
ได้ยินพวกมันพูดจาลามก ฮั่วอี้เซินก็ขมวดคิ้วทันที แต่เจียงหนิงกลับสีหน้าไม่เปลี่ยน “แปลว่าคุยกันไม่รู้เรื่องสินะ?”
“เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว ถ้าไม่อยากมีชีวิตก็ทิ้งชีวิตไว้ซะ ฉันรับรองว่าคืนนี้จะทำให้แกสุขสุด ๆ…อ๊าก…”
คำพูดยังไม่ทันจบ ลูกธนูก็ปักเข้าที่อกของมัน
ทั้งคนทั้งลูกธนูร่วงลงไปในอ่างเก็บน้ำทันที
ทุกคนอ้าปากค้าง เห็นฮั่วอี้เซินถือธนูและหน้าไม้อยู่ในมือ ลูกธนูไม้ไผ่แหลมคมอย่างยิ่ง