สายตาพร่ามัวมองไม่ชัด เจียงหนิงจึงหยิบกล้องส่องทางไกลออกมา
เธอเห็นคนชายหญิงหลายคนยืนอยู่บนเรือยางสองลำ ในมือถือส้อมไม้กับท่อนเหล็ก คอยฟาดใส่ขอบหน้าต่างที่ยื่นออกมาจากชั้นห้าไม่หยุด
บนขอบหน้าต่างมีหมาตัวหนึ่งยืนเปียกโชก มันแยกเขี้ยวคำรามใส่พวกเขาอย่างบ้าคลั่ง
“เร็วเข้า ตีมันให้ตาย คืนนี้เราจะได้มีเนื้อกิน”
ชายหญิงเหล่านั้นดูตื่นเต้นสุดขีด ต่างโบกอาวุธในมือไปมา ยั่วจนหมาต้องหลบอย่างทุลักทุเล แต่ก็ไม่ยอมแพ้ ยังคงยืนเผชิญหน้ากับพวกเขาอย่างดุดัน
ภัยพิบัติมาเยือนกะทันหัน ทุกคนตั้งตัวไม่ทัน เสบียงอาหารจมอยู่ใต้น้ำทั้งหมด มีคนจำนวนไม่น้อยอดตาย
ตอนนี้ได้เห็นหมาสักตัว ต่อให้ผอมเหลือแต่กระดูก ก็ยังพอให้กินอิ่มได้มื้อหนึ่งไม่ใช่หรือ
นี่มันเนื้อเลยนะ ใครจะไม่อยากได้!
ทุกคนตาเป็นประกายวาววับ อยากจับมันมาฉีกกินทั้งเป็น
เดิมทีเจียงหนิงไม่อยากเข้าไปยุ่ง แต่พอเห็นหน้าหมาตัวนั้น เธอก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว
โคล่า!
ชื่อนี้เธอเป็นคนตั้งเอง
โคล่าถูกเจ้าของทอดทิ้งและขายให้ร้านเนื้อหมา ตอนกำลังจะถูกเชือด มันก็ขัดขืนขึ้นมากัดเจ้าของร้านหนึ่งทีแล้วหนีออกมาได้
ไม่มีที่ไป มันจึงเร่ร่อนอยู่แถวเมืองมหาวิทยาลัย มักไปอยู่ใกล้ร้านของกินเล่นไม่กี่ร้านฝั่งตรงข้ามหมู่บ้าน และถูกเจ้าของร้านไล่อยู่บ่อย ๆ
ตอนนั้นเจียงหนิงทำธุรกิจขายอาหารหมา ทุกครั้งที่เจอมัน เธอจะโรยอาหารหมาให้สักกำมือ หรือโยนไส้กรอกแท่งให้สักแท่ง
หมาที่ถูกเจ้าของทอดทิ้งกับทารกที่ถูกพ่อแม่ทอดทิ้ง ต่างกันเพียงอย่างเดียวคือมนุษย์ยังมีสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า ส่วนหมาจรจัด หากถูกจับได้ก็จะถูกกำจัด