เพิ่งเดินเข้าตึกพักอาศัย ก็มีคนเห็นหมาเข้าอย่างรวดเร็ว ทุกคนพากันน้ำลายสอ อยากจับมันมาฆ่ากินเนื้อ
โคล่าขนตั้งชัน แยกเขี้ยวเข้าสู่ท่าเตรียมโจมตี ดวงตาของมันเต็มไปด้วยจิตสังหาร
เจียงหนิงชักดาบออกมา “ใครอยากกินหมาของฉัน ออกมาเดี๋ยวนี้”
ทุกคนตกตะลึง ชั้น 18 เลี้ยงหมาตั้งแต่เมื่อไหร่?
สัตว์นรกเอ๊ย พวกเขาแทบไม่มีอะไรกินอยู่แล้ว ชั้น 18 ยังกล้าเลี้ยงหมาอีก!
เอาอาหารให้หมากิน แต่ไม่แบ่งให้พวกเขาบ้างหรือไง?
ไม่นาน ความโกรธก็พลุ่งขึ้นมาในใจ
“พูดเหลวไหล นี่มันหมาจรจัดข้างนอกต่างหาก” คนสายตาดีคนหนึ่งจำโคล่าได้ “มันชอบไปนอนอยู่ฝั่งตรงข้ามหมู่บ้าน ฉันเห็นมาหลายครั้งแล้ว”
“ใช่ ฉันก็เห็นหลายครั้งเหมือนกัน ครั้งหนึ่งมันเกือบกัดลูกฉันด้วย”
“จัดการมันซะ แล้วแบ่งกันกิน”
เจียงหนิงเงื้อดาบ ฟันถังขยะข้างทางเดินจนพังยับ “อยากกินเนื้อก็ถามดาบของฉันก่อนว่าตกลงไหม”
เมื่อนึกถึงภาพที่เธอฟันหัวคนเหมือนผ่าลูกแตงโม ทุกคนก็พากันถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความกลัว
แต่ก็ยังมีคนไม่ยอมแพ้ “น้องสาว หมาตัวนี้ก็ไม่ใช่ของเธอ อย่าทำตัวกร่างแบบนี้สิ”
“มันอยู่กับฉัน ก็เป็นของฉัน”
“ทุกคนก็ลำบากกันทั้งนั้น เอาอย่างนี้ไหม ฆ่ามันแล้วแบ่งให้เธอครึ่งหนึ่ง ที่เหลือพวกเราแบ่งกัน”
คนอื่น ๆ พากันพยักหน้า “วิธีนี้ดี ให้เธอเอาส่วนใหญ่ไป พวกเราแค่ได้ซดน้ำแกงก็พอ”
“ฉันไม่ชอบกินเนื้อหมา” เจียงหนิงหัวเราะเยาะ ก่อนฟันดาบใส่ชายที่เสนอความคิดนั้น “เนื้อนายคงไม่เลวนะ!”
“อ๊าก...”
ชายคนนั้นตกใจจนถอยกรูดไปหลายก้าว ก่อนจะล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น ของเหลวบางอย่างซึมเปียกกางเกง