ใช้เวลาสองวัน ถังน้ำสูงทั้งเจ็ดใบก็ติดตั้งเสร็จเรียบร้อย
ห้อง 1803 ได้ไปสามใบ ส่วนเจียงหนิงกับฮั่วอี้เซินได้คนละสองใบ แค่หมุนก๊อกก็ใช้น้ำได้ทันที
เจียงหนิงใช้น้ำจากมิติส่วนตัว แต่ทุกวันก็ยังแสร้งทำเหมือนคนอื่น
รู้ตัวอีกที น้ำท่วมก็ผ่านมาแล้วสองเดือน ผักไฮโดรโปนิกส์ปลูกลงแปลงรุ่นที่สองเรียบร้อยแล้ว เสี่ยวไป๋ดูเหมือนจะท้องอีกครั้ง ส่วนลูกกระต่ายครอกแรกโตจนหนักกว่าหนึ่งชั่งแล้ว
เจิ้งเว่ยลี่เป็นคนอยู่นิ่งไม่ค่อยได้ พอแผลหายเกือบสนิทก็ออกไปข้างนอกอยู่เรื่อย
เจียงหนิงยิ่งอยู่ก็ยิ่งขี้เกียจ ปฏิเสธทุกครั้ง แล้วเข้าสู่โหมดนอนราบอย่างเต็มตัว
ฮั่วอี้เซินที่ก่อนหน้านี้ทำงานราวกับเครื่องจักรไม่รู้จักหยุดก็ได้พักบ้าง นอกจากฝึกสุนัขทุกวันแล้ว เขาจะแบ่งเวลาสองชั่วโมงมาฝึกต่อสู้กับเจียงหนิง จากนั้นก็ถึงช่วงทำอาหาร
ด้านอื่นเขาไม่มีที่ติ แต่เรื่องฝีมือทำอาหารนี่ไม่มีพรสวรรค์จริง ๆ ถึงเจียงหนิงจะฝึกสอนให้แล้ว รสชาติก็แค่พอกินได้ ห่างไกลจากคำว่าอร่อยมาก
“ไม่เลวเลย ยินดีด้วยที่เรียนจบแล้ว”
แม้จะพูดไปทั้งที่ขัดกับใจอยู่บ้าง แต่เจียงหนิงอยากเก็บของอร่อยไว้กินคนเดียว
ในมิติส่วนตัวมีอาหารอร่อยกองอยู่มากมาย แต่ต่อหน้าฮั่วอี้เซินเธอเอาออกมาไม่ได้
ฮั่วอี้เซินไม่มีอะไรจะตอบแทน จึงยื่นวิทยุสื่อสารให้เธอเครื่องหนึ่ง “ต่อไปมีเรื่องอะไรก็ติดต่อกันได้”
เจียงหนิงชะงัก เธอคิดไม่ถึงได้ยังไงว่าควรกักตุนของแบบนี้ด้วย?
บางทีตอนนั้นเธออาจไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ต้องรวมทีมกัน
“ขอบคุณ” แบบนี้สะดวกขึ้นเยอะ มีเรื่องอะไรก็ส่งเสียงเรียกได้ ไม่ต้องวิ่งไปวิ่งมาเคาะประตูตั้งนาน
ฮั่วอี้เซินไม่ได้แวะมาอีก เจียงหนิงเลยจัดมื้อปิ้งย่างกับน้องหมาอย่างเต็มที่ แถมกรอกเคอร์เคอเลอเข้าไปอีกหลายกระป๋อง ช่างสะใจจริง ๆ
เช้าวันรุ่งขึ้น วิทยุสื่อสารส่งเสียงซ่า ก่อนจะมีเสียงจากห้องข้าง ๆ ดังตามมา “เจียงหนิง วันนี้จะสอนโต้วโต้วไหม?”