ทั้งสองฝ่ายต่างระแวดระวัง กลัวอีกฝ่ายจะฉวยโอกาสปล้นกัน ท่ามกลางผืนน้ำท่วมอันกว้างใหญ่เช่นนี้ยิ่งเหมาะที่สุด
เนื้อหมูป่า 202 กิโลกรัมแลกข้าวใหม่ได้ 202 กิโลกรัม นัดแลกเปลี่ยนกันอีกครั้งตอนหนึ่งทุ่ม
ทั้งสามคนหอบข้าวกลับมา เจียงหนิงเก็บของเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ทั้งกระทะแบน เกลือ เครื่องปรุง พริกที่บดไว้ และของใช้สำหรับค้างคืน
เพราะกังวลว่าเจิ้งเว่ยลี่จะไม่ปลอดภัย จึงให้ลู่หยูอยู่ด้วยกันไปเลย
พอเห็นหลายคนลงมา เห้อจื้ออานก็ยิ้มร่าเดินมาขวางตรงปากบันได “พวกคุณจะไปไหนกันหลายคน วิ่งไปวิ่งมาเหนื่อยแย่เลย ให้พวกเราช่วยไหม ขนกลับมาเที่ยวเดียวก็เสร็จแล้ว”
ตอนเช้ามีเรือยางหลายลำตามมาด้วย ไม่นึกเลยว่าสุดท้ายยังสลัดพวกเขาหลุดได้
ทุกวันออกไปข้างนอก แต่เสบียงที่หาได้กลับมีน้อยลงเรื่อย ๆ สมาชิกทีมเริ่มไม่พอใจมากขึ้นเรื่อย ๆ แถมยังหาเรื่องหยอกเขาเรื่องเอาไปเทียบกับชั้น 18 อยู่บ่อย ๆ
“แค่ฟืนไม่กี่มัดเอง ไม่ต้องรบกวนหัวหน้าตึกเห้อหรอกค่ะ”
เจียงหนิงยิ้มแต่ไม่ยิ้ม “บ้านเราหลังเล็ก ขนฟืนกลับมาแค่ไม่กี่มัด เกรงว่าจะแบ่งให้พวกคุณคนละท่อนยังไม่พอด้วยซ้ำ”
“ดูอาหนิงพูดเข้าสิ เพื่อนบ้านช่วยเหลือกันนิดหน่อยเอง จะเอาของพวกคุณได้ยังไง”
“ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ไม่กล้ารับความช่วยเหลือแล้วค่ะ” เห็นเขายังหน้าด้านไม่เลิก เจียงหนิงก็ไม่เกรงใจ “บนโลกนี้ไม่มีอาหารกลางวันฟรี ๆ ใช่ไหมคะ เรือยางก็ยืมไปแล้ว อย่าบอกนะว่าฟืนก็จะยืมด้วย”
เห้อจื้ออานถูกพูดจนหน้าคล้ำเขียว
พวกที่พูดยังไงก็ไม่รู้จักสำนึกเอ๊ย ขออย่าให้ตกมาอยู่ในมือเขาก็แล้วกัน!
บ้านพักริมเชิงเขาอยู่ไกลมาก เรือท้องแบนแล่นไปกว่าหนึ่งชั่วโมงกว่าจะถึง ที่นี่เกือบจะถึงเขตแดนระหว่างเมืองแล้ว