ในที่สุด ด้วยความช่วยเหลือของน้องหมา เจียงหนิงก็เอาชนะได้อย่างไม่สมศักดิ์ศรี
ฮั่วอี้เซินไม่โกรธที่น้องหมาซึ่งตัวเองฝึกมากลับทรยศ แถมยังลูบหัวมัน “ดีมาก ต่อไปถ้ามีใครรังแกเธอ นายก็ต้องปกป้องเธอให้ดี”
เมื่อครู่โคล่าลงมืออย่างดุดัน เจียงหนิงจึงอดเป็นห่วงไม่ได้ “นายโดนมันกัดหรือเปล่า”
“ไม่” ฮั่วอี้เซินเอ่ยชม “หมาแยกแยะคนดีคนชั่วได้ดีกว่าคนเสียอีก โคล่ารู้จักประมาณตัว”
เจียงหนิงก็คิดว่าใช่ น้องหมารับรู้ถึงกลิ่นอายที่มนุษย์แผ่ออกมาได้
ฮั่วอี้เซินไม่ได้มีเจตนาร้าย จึงไม่ถูกโจมตี
วันเวลาผ่านไปทีละวัน ฝีมือของเจียงหนิงพัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
พอรู้ว่าเธอฝึกซ้อมกับฮั่วอี้เซิน เจิ้งเว่ยลี่ก็ฮึดขึ้นมา ฝึกจางเฉากับลู่หยูทุกวัน จนห้อง 1803 มีเสียงร้องโหยหวนดังขึ้นเป็นระยะ
โดนซ้อมบ่อยเข้า จางเฉาก็หนังหนาเนื้อทน ส่วนเอวคอดของลู่หยูหายไปอย่างสิ้นเชิง
เมื่อร่างกายแข็งแรงขึ้น ทั้งคู่ที่โดนซ้อมเป็นประจำก็มั่นใจขึ้นมาเต็มเปี่ยม “อาหนิง ลองประลองฝีมือกันหน่อยไหม”
เจียงหนิงยิ้ม “ได้”
ห้อง 1803 ก็ปูเสื่อกันลื่นไว้เหมือนกัน เจียงหนิงสู้หนึ่งต่อสอง เจิ้งเว่ยลี่รับหน้าที่เป็นกรรมการ ส่วนโต้วโต้วกับโคล่ารับบทผู้ชมที่นั่งดูเรื่องสนุก
เจิ้งเว่ยลี่เป่านกหวีด “หนึ่ง สอง สาม เริ่ม!”
“ปัง!”
“ปัง!”
เจียงหนิงทุ่มอีกฝ่ายลงด้านข้าง ก่อนยกเข่ากระแทกท้องอีกคน
ท่วงท่าสะอาดฉับไว เฉียบคมและองอาจ
ทั้งสองล้มลงอย่างหมดสภาพ ส่งเสียงร้องครวญครางอยู่บนเสื่อกันลื่น
จากนั้นก็ไม่มี...จากนั้นอีกแล้ว
จางเฉากุมท้อง น้ำตาเล็ดเพราะความเจ็บ “นะ...นายไร้มารยาน!”