เจียงหนิงรู้สึกหึงหวงอยู่ในใจ ฮั่วอี้เซินล่อลวงน้องหมาที่บ้านเธอไปเสียแล้ว
โชคดีที่โคล่าจำคนเลี้ยงได้ พอฝึกเสร็จก็รีบวิ่งมาซุกอกเธอ ทุกครั้งที่ออกไปข้างนอกก็จะคาบชามอาหารหมาไปด้วย
ช่วยไม่ได้ ฝีมือทำอาหารของฮั่วอี้เซินแย่เสียจนแม้แต่หมายังรังเกียจ เจียงหนิงจึงต้องเตรียมอาหารหมาไว้ให้ล่วงหน้า
เมื่อเห็นโคล่าที่เปลี่ยนไปราวกับเกิดใหม่ เจิ้งเว่ยลี่ก็เอือมระอาลู่หยูและจางเฉา “ดูพวกแกสิ ยังสู้หมาไม่ได้เลย”
อย่าคิดว่าฝนตกตลอดทั้งวันแล้วทุกคนจะเอาแต่ว่างงาน เจิ้งเว่ยลี่ฝึกสองคนอ่อนแอนี่ทุกวันเหมือนกัน
ไม่รู้ว่าความแข็งแรงดีขึ้นหรือเปล่า แต่พอเห็นหน้าตาฟกช้ำของพวกเขา เจียงหนิงก็รู้สึกว่าทั้งคู่ทนหมัดได้ไม่น้อยเลย
เธอคันไม้คันมือขึ้นมาจึงลองลงมือดูสักหน่อย ทั้งสองหลบหลีกได้คล่องแคล่วเป็นบ้า “เอ๊ะ ยังคิดจะตีพวกเราอีกเหรอ ไม่มีทางหรอก!”
หัวเราะได้น่าหมั่นไส้จริง ๆ
ต่างจากเสียงคร่ำครวญสิ้นหวังของชั้นอื่น คนทั้งชั้น 18 ต่างพัฒนาขึ้น แม้แต่โต้วโต้วก็ยังเก่งขึ้น เริ่มสะกดคำและอ่านหนังสือออกแล้ว ตอนนี้กำลังท่องบทเรียนเรื่องอีกาดื่มน้ำอยู่
การปลูกผักแบบไฮโดรโปนิกส์ประสบความสำเร็จ เมื่อเห็นผักกาดหอมเขียวชอุ่มเรียงเป็นแถวอยู่บนระเบียง เจียงหนิงก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ
ผักลูกผสมมีความแข็งแกร่ง เติมสารละลายธาตุอาหารลงไปก็เติบโตเร็ว แถมยังมีขนาดใหญ่กว่าผักทั่วไปมาก
เธอสังเกตดูอย่างละเอียดทุกวัน จนถึงตอนนี้ยังไม่พบแมลงศัตรูพืช
จัดการงานข้างนอกเสร็จแล้ว เจียงหนิงก็เข้าไปในมิติส่วนตัว ตัดหญ้าทิโมธีมาเลี้ยงกระต่าย
หญ้านี้เฟิงชานเก็บกลับมาให้ ทั้งยังถอนหญ้าป่ากับต้นกล้าไม้เล็ก ๆ มาไม่น้อย อะไรที่ใช้ได้ก็ปลูกไว้ ส่วนที่เหลือก็เก็บสำรองเอาไว้