แต่บนเรือท้องแบนของผู้ชายคนนั้นดูเหมือนจะวางของไว้ไม่น้อย
ยุคนี้ใครมีเสบียงมากก็ยิ่งไม่ปลอดภัย
อาศัยจังหวะที่สายตามัวเบลอ เธอเอื้อมมือไปด้านหลัง หยิบเป้สะพายสองใบออกมาจากมิติส่วนตัว จากนั้นก็พายเรือเข้าไปหา
หุ่นแบบนี้ สูงขนาดนี้ นอกเหนือจากห้อง 1801 แล้วไม่มีใครอีกแล้ว ต่อให้ใส่เสื้อกันฝนและหน้ากากอนามัย แต่ก็จำได้ในพริบตา
ไม่แปลกใจที่เลี้ยงโต้วโต้วได้ขาวใสขนาดนี้ ที่แท้ก็ช็อปฟรีทุกวันนี่เอง
พวกเดียวกัน ไม่มีอะไรต้องอาย
ห้อง 1801 ก็จำเจียงหนิงที่ใส่หน้ากากได้เช่นกัน กลางสายฝนที่เทกระหน่ำ เขาพยักหน้าให้เธอเป็นเชิงทักทาย
เก็บเรือท้องแบนเรียบร้อย เขายื่นมือออกมาจะช่วย
เจียงหนิงก็ไม่ถือสา ส่งเป้กันน้ำสองใบให้ แล้วยื่นมือให้เขาดึงขึ้นมา ก่อนจะเก็บเรือยางอย่างเบามือ
ไม่มีใครพูดอะไร ต่างคนต่างแบกหิ้วขึ้นไปชั้นบนอย่างเงียบเชียบ
ของห้อง 1801 เยอะ คาดว่าต้องขนหลายเที่ยว เจียงหนิงจึงช่วยถือไปสองถุง
กลับมาถึงชั้น 18 สบตากันครู่หนึ่งก็แยกย้ายหันหลัง เปิดประตูอย่างเงียบ ๆ
วางของลง เจียงหนิงดื่มน้ำขิงน้ำตาลแดงอุ่น ๆ ชามหนึ่ง เปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกออก อาบน้ำเช็ดผมให้แห้งอย่างเร่งรีบ
ข้างนอกเริ่มสว่างรำไร และห้อง 1801 ก็ขนของเสร็จแล้ว เธอเช็ดคราบน้ำบนทางเดินให้สะอาด จากนั้นไปเคาะประตูบ้านเจิ้งเว่ยลี่
สองคนคิดว่ามีขโมย ถึงกับถือมีดออกมา
เจียงหนิงยื่นเงินสองพันหยวนให้ แล้วลดเสียงต่ำ:“พายุหยุดแล้ว พวกเธอรีบออกไปเงียบ ๆ อย่าให้ใครเห็น ซูเปอร์มาร์เก็ตบนทางลาดเมืองมหาวิทยาลัยมีสี่ชั้น พื้นที่สูงกว่าหน่อย คงยังไม่ท่วมถึงชั้นบน”