ถ้ามิติส่วนตัวมีขนาดเพิ่มเป็นร้อยเท่า เจียงหนิงคงเร่งคว้าทุกสิ่งในเมืองนี้อย่างไม่ให้เสียเวลา
แต่เธอทำได้แค่มองดูเสบียงยังชีพจมดิ่งลงน้ำ ในขณะที่มนุษย์กำลังเข้าสู่การแข่งขันเอาชีวิตรอดที่โหดร้ายยิ่งกว่า เพื่อขนมปังขึ้นราก้อนหนึ่งก็พร้อมจะใช้มีดไล่ฟันกัน
ความเป็นจริงโหดร้าย เจียงหนิงทำได้เพียงดูแลตัวเองให้รอด
เธอเรียกสติกลับมา วิ่งแข่งกับน้ำท่วมต่อไป
แชมพู เจลอาบน้ำ สบู่ ผ้าอนามัย น้ำยาฆ่าเชื้อโรค...
นม นมเปรี้ยว นมผง นมอัลปากา นมถั่วเหลืองผง ซีเรียล ผงแป้งรากบัว ซุปเมล็ดบัวและลิลลี่ น้ำตาลทรายขาว น้ำตาลกรวด น้ำตาลแดง ฯลฯ
น้ำสูงขึ้นมาถึงต้นขาแล้ว เธอไม่มีเวลาดูยี่ห้อ ไม่มีเวลาเลือกมากนัก มือกวาดไปตามชั้นวางอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะชอบกินหรือไม่ ก็ยังดีกว่าปล่อยให้น้ำท่วมกลืนกินไปเปล่า ๆ
อาหารกระป๋องหลากชนิด ผลไม้แห้ง ขนมขบเคี้ยว ช็อกโกแลต เอนเนอร์จี้บาร์ บิสกิต ชีส น่องไก่ ปีกไก่ คอเป็ด เนื้อแห้ง เนื้อแกะอบแห้ง เต้าหู้แห้งปรุงรส เส้นหมี่เผ็ด ขนมจีบไผ่ ฯลฯ มิติส่วนตัวถูกเติมเต็มอย่างเห็นได้ชัด
กวาดบะหมี่แห้งมาเป็นกองใหญ่ เจียงหนิงเดินไปยังโซนอาหารจานด่วน บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เส้นหลัวซือเฟิ่น เส้นหมี่เปรี้ยวเผ็ด บะหมี่แห้งอู่ฮั่นมีครบทุกอย่าง แต่เพราะพายุไต้ฝุ่นทำให้เหลือไม่มากนัก โดยเฉพาะบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเหลือแต่รสผักดองดั้งเดิมเท่านั้น
เธอไม่เกรงใจ และไม่รังเกียจแม้มันจะมีกลิ่นเหมือนเท้า
ชาติก่อนเพื่อความอยู่รอด เธอเคยกินเปลือกไม้ กินดินกินทราย สุดท้ายเวลาขับถ่ายต้องใช้กิ่งไม้ขุด