มนุษย์ก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่กลัวจน แต่กลัวไม่เท่ากัน
ทุกคนต่างก็ตกอยู่ในภัยพิบัติเหมือนกัน ทำไมเธอถึงได้สดใสสะอาดสะอ้าน ในขณะที่คนอื่นต้องอดตาย?
พวกเขาไม่คิดช่วยเหลืออะไร แถมยังคิดจะรอให้ทั้งสองคนเข้าใกล้แล้วลงมือแย่งชิงอีกต่างหาก!
เจียงหนิงพกมีดมาสองเล่ม มือซ้ายถือมีดชำแหละหมู มือขวาถือมีดแล่กระดูก
เธอสีหน้าเย็นชา เบียดฝ่าฝูงชนออกไป ยืนขวางอยู่ตรงหน้าต่าง
มีดคมสองเล่มที่ยังเปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง ทำเอาฝูงชนพากันถอยหลังสองก้าว
มีคนไม่พอใจ กำลังจะเอ่ยปากสอนสั่ง แต่ใครจะรู้ ฮั่วอี้เซินก็เดินไปยืนด้วย
ทั้งสองคนยืนราวกับเทพมัจจุราชหน้าตาเย็นชา ยืนประจำตำแหน่งซ้ายขวาอย่างสมมาตร
เจียงหนิงกวาดตามองทุกคน จดจำสีหน้าของคนทั้งหมดไว้ในใจ แล้วเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "อย่ามาพูดจริยธรรมอะไรกับฉัน ถ้าใครกล้าด่าฉัน กล้าเข้ามาแย่งของ มาคนเดียวฉันฟันคนเดียว มาสองคนฉันฟันเป็นคู่"
ชื่อเสียงอันโฉดชั่วของชั้น 18 ทั้งตึกไม่มีใครไม่รู้ พวกมันเป็นหมู่คนชั่วทั้งนั้น!
พวกสัตว์พวกนี้กินดีอยู่ดี ไม่ยอมแบ่งปันอะไรให้ใครเลย คราวที่แล้วถูกปล้นยังฟันคนบาดเจ็บไปหลายคน หนึ่งในนั้นเลือดออกมากเกินไปตายคาที่
เมื่อวานมีคนแอบไปฟ้องเจ้าหน้าที่ดับเพลิง แต่ใครจะรู้ พวกเขามีหน้าที่แค่กู้ภัยเท่านั้น บอกว่าเรื่องนี้ไม่ใช่หน้าที่ของพวกเขา ให้รอให้น้ำลดแล้วค่อยไปแจ้งความ
พอเห็นท่าทีของเจียงหนิง ในตอนนั้นก็ไม่มีใครกล้าพูด
กลัวว่าถ้าพูดพลาดไปคำเดียว ผู้หญิงบ้าๆ คนนี้จะฟันจริงๆ!
เจิ้งเว่ยลี่ก็ไม่ใช่คนอ่อนแอ ต่อยล้มผู้ชายไปหลายคน สองคนว่ายมาถึงใต้หน้าต่างได้ในที่สุด