เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงหนิง ฮั่วอี้เซินก็ขมวดคิ้ว “โต้วโต้วขี้ขลาด กลัวไปเสียทุกเรื่องงั้นเหรอ?”
เจียงหนิงส่ายหน้า “เธอเป็นคนประเภทชอบเอาใจคนอื่น เหมือนกลัวว่าคนอื่นจะโกรธ เลยเผลอเอาใจเขาโดยไม่รู้ตัว”
อย่างเช่นตอนเอาไข่ไปให้เธอกับโคล่า หรือเวลาทำการบ้านก็ชอบแอบมองเธออยู่บ่อย ๆ คงกลัวว่าเธอจะรังเกียจหรือไม่ชอบตัวเอง
ไม่ใช่แค่กับเธอ แม้แต่พี่ชายแท้ ๆ ของตัวเองก็ยังกลัว เพื่อเอาใจฮั่วอี้เซิน เธอถึงกับฝึกมวยทหารจนตัวเองบาดเจ็บก็ยังไม่ปริปากบ่น
เด็กแบบนี้ บางทีก็น่าสงสารจนคนฟังปวดใจจริง ๆ
ฮั่วอี้เซินเงียบไปนาน ก่อนจะพูดว่า “โต้วโต้วเป็นลูกคนที่สองของพ่อแม่ผม เมื่อสองปีก่อนพวกท่านเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ตอนนั้นผมทำงานอยู่ต่างเมือง กลับมาไม่ทัน โต้วโต้วเลยต้องฝากให้ลุงใหญ่ช่วยดูแล
โต้วโต้วเคยเป็นเด็กที่ร่าเริงและชอบหัวเราะมาก ไม่คิดเลยว่าพอผมปลดประจำการกลับมา เธอจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
แต่ผมรู้สึกว่าช่วงนี้เธอกำลังเปลี่ยนแปลง ตอนนี้กล้าชี้ข้อบกพร่องของผมแล้ว ขอบคุณที่ช่วยเตือนเธอนะ”
เจียงหนิงเองก็เคยเป็นแบบนั้น ตอนอยู่สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าเธอใช้ชีวิตอย่างหวาดหวั่น คอยคิดแต่จะเอาใจคนอื่นเพื่อให้พวกเขาเห็นข้อดีของตัวเอง
ไม่ใช่แค่เธอ เด็กส่วนใหญ่ที่นั่นก็เป็นเหมือนกัน โชคดีที่ภายหลังเธอสามารถพาตัวเองออกจากปลักตมได้
โต้วโต้วต้องการกำลังใจ แต่สิ่งที่จำเป็นยิ่งกว่าคือการได้แสดงความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองออกมา แม้จะเป็นอารมณ์ด้านลบก็ตาม
ตอนนี้เป็นโลกาวินาศ หากไม่รีบปรับนิสัยและมุมมองชีวิตของโต้วโต้วให้ดี เวลาต้องเผชิญหน้ากับคนนอกก็อาจเป็นอันตรายอย่างมาก