เจียงหนิงเดินเข้าครัว หยิบไข่ที่ล้างสะอาดแล้วจุ่มลงในชามเหล้าขาวให้เปียก จากนั้นกลิ้งในชามเกลือสองรอบ แล้วห่อด้วยพลาสติกถนอมอาหาร “วางไว้หนึ่งเดือนก็กินได้แล้ว”
กำลังจะงีบตอนบ่าย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
คนจากห้อง 1801 กับห้อง 1803 กำลังจะออกไปข้างนอก แม้แต่โต้วโต้วก็สวมเสื้อกันฝนแล้ว
ฮั่วอี้เซินอยากพาสองตัวออกไปฝึกฝน พอเห็นโคล่าตื่นเต้นจนเนื้อเต้น เจียงหนิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะไม่ปฏิเสธ “รอเดี๋ยว”
เธอกลับไปหยิบกล่องเครื่องสำอาง เลือกสีหม่น ๆ มาทาบนใบหน้าของโต้วโต้ว
การให้โต้วโต้วได้เห็นความโหดร้ายของโลกาวินาศตั้งแต่เนิ่น ๆ ไม่ใช่เรื่องผิด แต่ผิวของเด็กขาวเนียนเกินไป ออกไปแบบนี้มีโอกาสถูกคนจับตามองได้ง่าย
เจียงหนิงแต่งแต้มอยู่พักหนึ่ง จนใบหน้าของโต้วโต้วดูซีดเซียวเหมือนขาดสารอาหาร เธอจึงพอใจและหยุดมือ
หน้าหมาของมันยื่นเข้ามาคลอเคลีย มันก็อยากแต่งหน้าด้วย!
จะแต่งอะไรเล่า หน้าสีน้ำตาลดำของมันก็อัปลักษณ์พออยู่แล้ว
โคล่าที่ถูกทำลายความมั่นใจส่งเสียงฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ แล้วเดินตามลุงครูฝึกสอนไปโดยไม่หันกลับมามอง
หลังตื่นจากงีบกลางวัน เจียงหนิงก็เตรียมฝังเข็มให้คุณยายจง
คุณยายจงหยิบมันหวานอบที่ห่อผ้าไว้หลายชั้นออกจากกระเป๋า “หนิงเอ๋ย หลังของยายดีขึ้นมากแล้ว ขอบใจหนูจริง ๆ”
มันหวานยังอุ่นอยู่ แต่เจียงหนิงไม่รับ “ฉันคิดค่ารักษาไปแล้ว คุณยายเก็บไว้กินเองเถอะค่ะ”
เสบียงก็คือชีวิต เธอจะไม่แย่งโอกาสรอดชีวิตของคนอื่น
คุณยายจงอยากผูกมิตรด้วย จึงยืนกรานจะยัดมันหวานให้เจียงหนิง แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากชั้นล่าง