เมื่อเผชิญกับคำเชื้อเชิญจอมปลอมของซูเมิ่งเหยา เจิ้งเว่ยลี่ไม่หวั่นไหว
เธอผลักอีกฝ่ายออกไปอย่างง่ายดาย จนซูเมิ่งเหยาถอยกระเด็นไปสองสามเมตร ก่อนจะโครมเข้ากระแทกกำแพง “ไสหัวไป! ถ้าฉันเป็นผู้ชาย ฉันอัดแกตายแน่!”
ออกไปขายตัวมาแล้วแท้ ๆ ยังมีแรงเหลือเฟือขนาดนี้ ช่างเป็นปีศาจที่ดูดวงดาษเพื่อหล่อเลี้ยงตัวเองจริง ๆ
ไม่รู้เหมือนกันว่าเอาหน้ามาจากไหน ต่ำช้าจนไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูก
กว่าคนห้อง 1202 จะได้ยินเสียงร้องไห้ของซูเมิ่งเหยา เจิ้งเว่ยลี่ก็ขึ้นไปชั้นบนแล้ว
กลับมาถึงชั้นบน เจิ้งเว่ยลี่ก็บ่นให้เจียงหนิงฟัง “พอได้ยินเสียงออดอ้อนของมันทีไร ขนก็ลุกซู่ทั้งตัว
ผู้หญิงคนนี้เป็นงูพิษชัด ๆ คอยยุยงให้ผู้ชายออกหน้าแทนอยู่เรื่อย
เมื่อกี้ฉันจัดการมันไปหน่อย ถ้ามันกล้าโผล่หัวมาหาเรื่องพวกเรา ก็จะได้ฉวยโอกาสกำจัดมันซะ ไม่อย่างนั้นสักวันต้องเกิดเรื่องแน่”
เจียงหนิงพยักหน้า “ต้องหาทางจัดการสักอย่างจริง ๆ”
น่าเสียดายที่มันฉลาดขึ้นแล้ว ซ่อนตัวอยู่หลังผู้ชาย ไม่ยอมโผล่หัวง่าย ๆ
เดิมทีเธออยากให้ซูเมิ่งเหยาลำบากกับโลกาวินาศให้มากกว่านี้ ใครจะรู้ว่ามันดันหาเรื่องเธอเสียได้
ขอโทษที มีดลับคมเรียบร้อยแล้ว
ไม่นานนัก จงผิงก็พยุงคุณยายจงขึ้นมา
เจียงหนิงไม่อ้อมค้อม เปิดประเด็นถามตรง ๆ “คุณทำเครื่องจับปลาได้ไหม”
จงผิงชะงักไป ผลักแว่นขึ้นแล้วคิดอยู่สองสามนาที “น่าจะทำได้ แต่ของที่ผมมีไม่พอ”
เขาเป็นพวกคลั่งเทคนิคฟิสิกส์ ในห้องมีชิ้นส่วนอุปกรณ์ต่าง ๆ กองเต็มไปหมด บางชิ้นซื้อมา บางชิ้นเก็บมาจากร้านรับซื้อของเก่า เขาเคยได้รางวัลสิ่งประดิษฐ์เพื่อชีวิตประจำวัน แถมยังเป็นตัวท็อปในการแข่งขันฟิสิกส์ระดับชาติอีกด้วย