“พี่สาว ฉันรู้” โต้วโต้วยกมือแย่งตอบ “ปลาเป็นฝีมือโคล่าจับมา โคล่าไม่ยอมให้พี่ชายพี่สาวกิน”
หา? มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ!
เจียงหนิงทำหน้างุนงง น้องหมาน่ารักขนาดนี้ จะเอาแต่ใจได้ยังไง
“โฮ่ง!” โคล่ากระตุกแขนเสื้อเธอ ลากเธอไปที่โต๊ะอาหาร
ปลาทอดกรอบหอมเต็มอ่างใบใหญ่ แค่ได้กลิ่นก็น้ำลายสอแล้ว
น้องหมายืนเอาอุ้งเท้าค้ำโต๊ะอาหาร แล้วดันอ่างปลาใบใหญ่ให้เลื่อนมาข้างหน้า: เจ้าของรักสัตว์เลี้ยง กินเลย!
เจียงหนิงงุนงงไปหมด หันไปมองเจิ้งเว่ยลี่กับคนอื่น ๆ
เจิ้งเว่ยลี่กับคนอื่น ๆ ก็ไม่ใช่ว่าทำได้ง่าย ๆ หลังหมักปลาเสร็จแล้วรอเจียงหนิงกลับมาไม่ไหว พวกเธอจึงคิดว่าคงพึ่งเธอทุกอย่างไม่ได้ เลยช่วยกันสามคนใช้เวลาครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดก็ทอดปลาออกมาได้
ใครจะคิดว่าโคล่าจะจ้องเขม็งด้วยแววตาดุดัน จ้องปลาทอดไม่วางตา ไม่ยอมให้ใครแตะต้องแม้แต่นิดเดียว
ตัวมันเองน้ำลายไหลแล้วแท้ ๆ แต่ก็ยังไม่ยอมให้ใครแตะ
ชั้น 18 ยังถือว่ามีความเป็นประชาธิปไตยอยู่ อย่างไรเสียปลาก็เป็นฝีมือโคล่าจับมา อีกอย่างตอนนี้มันเป็นน้องหมาตัวเก่งที่มีทักษะเอาชีวิตรอดเต็มพิกัด ใครจะกล้าไปทำให้มันไม่พอใจ
ต่อให้หิวอยากกินแค่ไหนก็ต้องอดทน
จางเฉาหิวจนน้ำตาแทบไหล “รีบกินสักทีสิ พวกเราหิวจะตายอยู่แล้ว”
เจียงหนิงหัวเราะอย่างไร้ความปรานี “โคล่าของเราเก่งจริง ๆ ถึงกับเลี้ยงเจ้าของได้แล้ว”
โคล่าตื่นเต้นสุดขีด “โฮ่ง!”
ดวงตาหมาส่องประกายวาววับ ราวกับกำลังบอกเธอว่า: เจ้าของรักสัตว์เลี้ยง ฉันเลี้ยงคุณเอง!
เจียงหนิงหยิบปลาทอดชิ้นหนึ่งขึ้นมากิน กรอบ สดใหม่ หอมอร่อย!