นึกถึงชะตากรรมของจางเฉา เจิ้งเว่ยลี่ก็เดือดดาล "ตีให้สักที แล้วไล่ออกไป!"
ถึงแม้จางเฉาจะโง่ แต่ยาที่เจียงหนิงต้องการก็เป็นเขาที่ช่วยกักตุนไว้ ครบทุกชนิดแถมประหยัดทั้งเงินทั้งแรง
ในฐานะเพื่อน เจียงหนิงไม่อาจนั่งดูเฉย ๆ ได้ ยิ่งตอนเด็ก ๆ สู้กัน จางเฉายังเคยช่วยเธอรับอิฐก้อนหนึ่ง
ตกลงกันอย่างรวดเร็ว เจิ้งเว่ยลี่เตะประตู ตะโกนเสียงดัง "คนข้างในฟังไว้นะ ให้เวลาพวกแกหนึ่งนาที ถ้ายังไม่ออกมาอีก อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!"
แต่ที่ตอบกลับมาคือความเงียบ
เจียงหนิงหยิบชะแลงออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้
เจิ้งเว่ยลี่มีกำลังมาก งัดประตูจนดังโครมคราม
"พวกคุณเป็นใคร?" เสียงดังมาจากด้านหลัง
สามีภรรยาวัยห้าสิบกว่าจูงเด็กหญิงอายุแปดเก้าขวบเดินขึ้นมาจากบันได มือยังถือกระเป๋าเรือยางใบหนักอึ้ง
เห็นกระเป๋าใบนั้น เจียงหนิงจำได้ทันทีว่าเป็นเธอที่ซื้อให้จางเฉาแบบไม่เปิดเผยชื่อ
ยี่ห้อนี้เป็นระดับมืออาชีพ คนทั่วไปมักเลือกซื้อแบบธรรมดา
พูดง่าย ๆ ครอบครัวนี้ไม่เพียงแต่ดูดเลือดจางเฉา ยังยึดครองเสบียงที่เธอซื้อให้อีก
เจียงหนิงเดินเข้าไป คว้าปกเสื้อเด็กหญิงลากไปที่หน้าประตู "ถ้าแกยังไม่เปิดประตู อย่าหาว่าฉันจะตีพ่อแม่กับลูกสาวแกตาย"
พูดพลางหยิบมีดออกมา ทำเอาหญิงน้อยร้องไห้โฮ "แม่ ๆ..."
สามีภรรยากระโจนเข้ามา กระทืบเท้าร้อง "ฆ่าคนแล้ว ฆ่าคนแล้ว!"
"ร้องสิ ร้องให้สุดเสียง ให้คนทั้งตึกได้รู้ว่าพวกแกแย่งที่อยู่ของคนอื่นแล้วผลักคนให้ตาย"