ใช่แล้ว หลังจากความวุ่นวายเมื่อวาน หน่วยงานทหารและการเมืองก็ปรับกลยุทธ์ทันที ตัดสินใจส่งกองทัพออกมารักษาความสงบ
ต่างจากตำรวจ ทหารจะไม่ลังเลเมื่อจำเป็นต้องยิง ภารกิจของพวกเขาคือการรักษาความสงบสุขของประเทศ
เจียงหนิงจำได้ว่า ในชาติก่อนก็เคยมีการส่งกองทัพออกมา ใช้มาตรการเด็ดขาดจัดการกลุ่มคนชั่วกลุ่มหนึ่ง จนสถานการณ์กลับมาสงบลง
เธอใช้กล้องส่องทางไกลสังเกตด้านนอก และเห็นร่างในชุดสีเขียวทหารบนเรือท้องแบนกำลังลาดตระเวนพร้อมกระสุนจริงอย่างที่คิด
เสียงประทัดดังขึ้น ๆ หาย ๆ ตลอดช่วงเช้า ทำให้รู้สึกว่าโลกเงียบสงบลงมาก
เตาแก๊สที่จมน้ำจุดไม่ติด ลู่หยูง่วนอยู่ตั้งนานกว่าจะถอดเตาแก๊สพกพาออก เปลี่ยนชิ้นส่วนไปหลายชิ้น ในที่สุดก็ซ่อมสำเร็จ
เขาดีใจที่ได้รู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า จึงเสนอตัวซ่อมให้เจียงหนิงกับห้อง 1801
ทั้งสองชวนเจียงหนิงกินมื้อเย็น บอกว่าเป็นการขอบคุณที่เธอหาที่พักและรับพวกเขาไว้
ผักแห้งตุ๋นกับมันฝรั่งซอยผัดซอสพริกเหลากานหมา
มันฝรั่งก็เป็นของที่เจียงหนิงนำมา ตอนนี้เริ่มมีหน่อแล้ว เธอใช้มีดคว้านหน่อออกแล้วลวกในน้ำร้อน
อาหารเรียบง่ายมาก แต่เจิ้งเว่ยลี่กับลู่หยูกลับเกือบจะน้ำตาคลอ
ตลอดยี่สิบวันนี้ ทั้งสองเพิ่งได้กินข้าวนุ่มหอมเป็นครั้งแรก และได้อาบน้ำอุ่นสบาย ๆ
ความรู้สึกอิ่มจนท้องแทบแตกนี่ช่างดีจริง ๆ ราวกับทั้งร่างได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง
“อาหนิง ถ้าไม่มีเธอ ไม่แน่ว่าพวกเราสองคนคงต้องเบียดเสียดอยู่ในศูนย์พักพิงแล้ว”
เจิ้งเว่ยลี่ยกน้ำเปล่าขึ้นชนแก้ว สีหน้าเคร่งขรึมพลางกล่าวว่า “วันนี้อาจจะเรียบง่ายไปหน่อย ถ้าวันไหนทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ ฉันจะเลี้ยงเธอที่โรงแรมห้าดาว จัดหนักสักหลายมื้อเลย”