การแสดงออกทางอารมณ์ของผู้ชายนั้นแตกต่างจากผู้หญิงมาก เจียงหนิงกับเจิ้งเว่ยลี่ไม่ได้เข้าไป มีเพียงลู่หยูเข้าไปนั่งพูดคุยด้วย
ไม่ได้พูดถึงรายละเอียด แค่บอกว่ามาถึงหมู่บ้านแล้วถึงรู้ว่าเขามาอยู่ที่โรงแรมเมืองเฟิง
สภาพในที่หลบภัยแย่มาก ลู่หยูจึงให้เขามาที่หมู่บ้านจินหรง “ตอนนี้เราอยู่ห้องติดกับอาหนิง สามห้องสองห้องนั่งเล่น นายย้ายมาอยู่ด้วยกันเถอะ เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง”
เจียงหนิงเรียกเจิ้งเว่ยลี่ไปที่หน้าต่างปลายทางเดิน “เธอมีแผนยังไง?”
จริง ๆ แล้วเจิ้งเว่ยลี่ก็ไม่อยากให้คนนอกมาวุ่นวาย แต่ตอนนี้เป็นช่วงเวลาพิเศษ เพื่อนฝูงก็ต้องช่วยเหลือกัน
ถ้าไม่มีเจียงหนิง เธอกับลู่หยูก็คงได้แต่อยู่ในที่หลบภัยเหมือนกัน
“ลู่หยูเป็นคนให้ความสำคัญกับความรู้สึกมาก เขามีแค่นายกับจางเฉาเป็นเพื่อน แถมใครจะไม่เคยมีช่วงเวลาลำบาก น้ำท่วมยังไงก็ต้องลดลงสักวัน ให้เขาอยู่กับเรานี่แหละ”
ข้าวในบ้านพอให้กินได้สองสามเดือน ถ้าไม่ได้จริง ๆ ค่อยหาทางเอา
เจิ้งเว่ยลี่เป็นคนคิดอะไรง่าย ๆ พูดทำอะไรไม่คิดมากมายนัก ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังเชื่ออย่างลึกซึ้งว่าโลกใบนี้จะกลับมาดีขึ้นได้
ทั้งคู่คุยกันอยู่ที่หน้าต่าง ลู่หยูกับจางเฉาก็เดินออกมาจากห้อง
จางเฉาเดินมาหาทั้งสอง ยิ้มแห้ง ๆ “เว่ยลี่ คงต้องรบกวนนายหน่อยแล้ว”
เจิ้งเว่ยลี่ตบไหล่เขาปังหนึ่งที “เป็นเพื่อนกันทั้งนั้น พอน้ำลดแล้วเลี้ยงข้าวดี ๆ สักมื้อก็พอ”
ลงไปนั่งเรือยางออกมา เจียงหนิงยื่นถุงบิสกิตให้จางเฉา