แม้เจียงหนิงจะกำลังทำงานอยู่ แต่ก็รู้ว่าน้องหมาเป็นคู่หูที่ไว้ใจได้ ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่กล้าหันหลังให้มันอย่างหมดใจ
เธอคอยหันกลับไปมองเป็นระยะ เผื่อมีใครคิดจะช้อปฟรีไม่ต้องจ่าย
แต่พอหันกลับไป ก็เห็นโต้วโต้วหยิบขวานฟันแตงโมออกมาจากกระเป๋า
เอ่อ ลูกแป้งข้าวเหนียวเรียนรู้วิธีถือมีดได้แล้วเหรอ!
เธอมองฮั่วอี้เซินอย่างไม่รู้ตัว “นายสอนเหรอ?”
ฮั่วอี้เซินไม่ปฏิเสธ “มันผิดตรงไหน?”
“เปล่า ไม่ผิด ดีแล้ว”
โลกาวินาศบีบให้คนต้องเติบโต ตั้งแต่พายุไต้ฝุ่นไปจนถึงน้ำท่วม แล้วก็ความหนาวเหน็บสุดขั้ว เด็กไร้เดียงสาหลายคนก็เรียนรู้ที่จะถือมีดกันแล้วจริง ๆ
โต้วโต้วจะเป็นฝ่ายตามหลังตั้งแต่เริ่มต้นไม่ได้
ถ้าแพ้ เคียวของยมทูตก็จะมาถึงหน้าประตูบ้าน
อืม ฟังดูง่าย ๆ รุนแรงหน่อยก็จริง แต่ได้ผลดีทีเดียว
ฟันไผ่ได้ไม่นานก็เสร็จ จากนั้นเลื่อยให้เป็นท่อนยาวเท่ากันแล้วใช้เชือกมัดรวมกัน
โต้วโต้วเสนอตัวจะลากไผ่กลับไป ฮั่วอี้เซินก็ผูกไผ่ให้เธอหลายท่อนจริง ๆ “ลากไปได้ครึ่งทางแล้วห้ามบ่นว่าเหนื่อย”
“พี่ชาย โต้วโต้วลากกลับบ้านได้ค่ะ”
บนภูเขามีคนอยู่ไม่น้อย เด็กบางคนสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง แต่ต่างก็โบกมีดฟันฟืนกันอย่างสุดกำลัง เธอมีทั้งของกินดี ๆ และเสื้อผ้าดี ๆ ยิ่งต้องพยายามให้มากกว่าเดิม
โต้วโต้วตั้งใจแน่วแน่ จะไม่เป็นภาระของพี่ชายเด็ดขาด
พอจัดการไผ่หมาวเสร็จ ฮั่วอี้เซินก็ถามเจียงหนิง “เธอเอาฟืนไหม?”
ในมิติส่วนตัวมีฟืนตั้งเยอะ แต่ถ้าไม่มีเหตุผลรองรับก็เอาออกมาไม่ได้ “แล้วนายล่ะ?”
“เอาสักหน่อยไหม?”
ทั้งสองจึงช่วยกันโค่นต้นสนต้นหนึ่ง ตั้งใจจะลากกลับไปแล้วแบ่งกันคนละครึ่ง