หมามาลินัวร์มีความอึดเป็นเลิศ พอออกวิ่งเต็มฝีเท้าก็พุ่งทะยานไปตามลม
ต้องบอกว่ามันแข็งแรง ท่วงท่าคล่องแคล่ว วิ่งบนพื้นน้ำแข็งได้อย่างปราดเปรียว แม้จะเจอศพดิบเป็นครั้งคราว ก็ยังหลบหลีกได้อย่างแม่นยำ
ติดอยู่แค่ว่ามันไม่รู้ว่าเฟิงชานอยู่ตรงไหน เดินไปเรื่อย ๆ ก็มีโอกาสหลงทิศ
เจียงหนิงไม่พอใจที่มันความจำไม่ดี “ที่ที่พวกเราไปจับหมูกันครั้งก่อนไง”
อ้อ ที่นั่นไม่ได้มีแค่หมู ยังมีกระต่ายป่าด้วย!
น้องหมาได้รับคำใบ้ก็ปรับทิศทางทันที ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงก็มาถึงเชิงเขาเฟิงชาน
พวกเธอมาถึงเร็วมาก บนเขาเฟิงชานยังไม่มีใครสักคน
ป่าไผ่อยู่กลางเขา เจียงหนิงไม่อยากเสียเวลารออยู่ตรงเชิงเขา จึงพาน้องหมาปีนขึ้นไป
ไผ่เป็นเชื้อเพลิงที่เผาได้ไม่นาน ผู้รอดชีวิตจึงมักเลือกตัดต้นไม้ก่อน
เวลาเพียงสั้น ๆ ต้นไม้ตรงเชิงเขาก็ถูกตัดจนเกลี้ยง ระหว่างทางยังพบศพดิบอยู่เป็นระยะ
ศพดิบเหล่านี้มีทั้งคนที่ถูกทำร้ายจนตายระหว่างแย่งชิงฟืน และคนที่ถูกอีกฝ่ายโต้กลับจนเสียชีวิต ร่างกายถูกน้ำแข็งเกาะเป็นชั้น ดูน่าขนลุกและน่าสยดสยอง
แต่จะทำอย่างไรได้ หากไม่มีฟืนก็ต้องหนาวตาย ผู้รอดชีวิตจึงต้องเสี่ยงชีวิตมาหาฟืน
หิมะจับตัวเป็นน้ำแข็ง ทางขึ้นเขาเดินลำบากมาก แถมยังต้องลากเลื่อนหิมะไปด้วย กว่าจะมาถึงป่าไผ่จึงเสียเวลาไปไม่น้อย
ต้นไม้บนเขาถูกความหนาวเย็นแช่จนตาย กิ่งก้านปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งและหิมะ
สวมเสื้อควบคุมอุณหภูมิแล้วร่างกายไม่หนาวก็จริง แต่มือ เท้า และใบหน้านี่หนาวสุด ๆ
เจียงหนิงถูมือไปมา คิดอยากเอาเลื่อยไฟฟ้าออกจากมิติส่วนตัวมาตัดป่าไผ่ให้เกลี้ยง แล้วกลับไปมุดผ้าห่มนอน