พอเจียงหนิงพูดจบ ป้าแกก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด ไม่กล้าพูดอะไรต่ออีกแม้แต่คำเดียว
กลัวว่าเจียงหนิงจะยังฆ่าไม่หนำใจ จึงรีบหมุนตัวเดินหนีไปทันที
คนอื่น ๆ เหงื่อตกด้วยความตกใจ หุบปากเงียบสนิทเหมือนน้ำเต้าที่ถูกเลื่อยปาก ไม่กล้าพูดเรื่องไร้สาระสักครึ่งคำ
พวกเขาก็ช่างเลอะเลือนเสียจริง จะไปยุ่งเรื่องของคนอื่นทำไม
กลัวว่าจะถูกปีศาจฆ่าคนจับตามอง ทุกคนจึงพากันเดินตามคนอื่นออกไป
โคล่ากระชากสายจูงจนหลุด แล้วพุ่งเข้ามาหาเจียงหนิง มันใช้เท้าหน้าตะกุยเธอไม่หยุด สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจและโกรธเกรี้ยว “งี้ด ๆ ๆ...”
เจ้านาย เป็นอะไรไปหรือ
เจียงหนิงลูบหัวมัน ปลอบว่า “ไม่เป็นไร”
โต้วโต้ววิ่งตามมา สีหน้าเป็นห่วงอย่างยิ่ง “พี่เจียงหนิง พี่ไม่เป็นไรใช่ไหม”
ความห่วงใยของสองตัวแสดงออกมาอย่างชัดเจน ทำให้หัวใจของเจียงหนิงอบอุ่นขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ ในโลกาวินาศที่ภัยพิบัติทำให้ทุกอย่างไร้ระเบียบเช่นนี้ ยังมีคนเป็นห่วงเธอด้วย
พ่อลูกตระกูลจงเหงื่อตกด้วยความตกใจ “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”
อิฐฟาดลงไปแรงมาก เจียงหนิงอดเป็นห่วงไม่ได้ว่ากระดูกของฮั่วอี้เซินจะบาดเจ็บ “แน่ใจนะว่าไม่เป็นไร”
ฮั่วอี้เซินขยับไหล่ แววเจ็บปวดวาบผ่านดวงตา “น่าจะ...ไม่เป็นอะไรมาก”
ดูแล้วขยับไม่ค่อยคล่อง ต่อให้กระดูกไม่บาดเจ็บ เนื้อเยื่ออ่อนก็ต้องฟกช้ำแน่
พ่อคุณจงเสนอว่า “รีบกลับกันเถอะ ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็ไปโรงพยาบาล”
เรื่องยาคงอย่าไปหวัง แต่หมอที่รอดชีวิตทำตามคำเรียกร้องของรัฐบาล ยังตรวจรักษาคนได้ตามปกติ ส่วนยาต้องหาทางจัดการเอง
หาหมอกระดูกที่มีประสบการณ์มาดูอาการสักคน แบบนั้นถึงจะวางใจได้