ชาติที่แล้วมีการเก็บเสบียงคุ้มกันจริง ๆ คนละสามชั่งต่อสัปดาห์ ใครเอามาไม่ได้ก็ต้องเจอกับผลที่ร้ายแรงมาก
หนุ่มสาวหน้าตาดีถูกพาตัวออกไปให้คนอื่นหาความสำราญ ส่วนคนวัยกลางคนกับผู้สูงอายุต้องหาทางออกไปหาเสบียง
แน่นอน ถ้าไม่พอใจก็ออกไปได้ จุดจบก็มีแค่หนาวตายหรืออดตาย
พฤติกรรมชั่วร้ายแบบนี้มีให้เห็นอยู่ทั่วไป ไม่ได้เกิดขึ้นแค่ในหมู่บ้านจินหรง แต่เกิดขึ้นแทบทุกที่ รัฐบาลส่งตำรวจมาปราบปราม ทว่าพวกนั้นรู้ข่าวไวมาก เล่นซ่อนหากันเก่ง ไม่ก็หลบอยู่ในบ้านของผู้รอดชีวิต ไม่ก็รอให้ตำรวจไปแล้วค่อยกลับมา
กวาดล้างไม่หมด ฤดูใบไม้ผลิมาถึงก็กลับมาแตกหน่อใหม่ คนที่เดือดร้อนที่สุดก็ยังเป็นผู้รอดชีวิต
“ชั้น 17 มีสองบ้านที่ทนต่อไปไม่ไหว พวกเราอยากย้ายขึ้นไปอยู่ห้อง 1701 อีกบ้านก็อยากย้ายขึ้นมาเหมือนกัน พวกเขาอยากเบียดกันอยู่ในห้อง 1702 เลยขึ้นมาถามดูก่อน”
เจียงหนิงฟังแล้วเข้าใจ ตระกูลจงอยากอยู่ใกล้กันหน่อย จะได้ช่วยเหลือกัน
บ้านไม่ใช่ของเธอ จะอยู่หรือไม่อยู่ก็ไม่เกี่ยวกับเธอ แต่คำที่ควรพูดก็ยังต้องพูด
“จริง ๆ พวกคุณอยากอยู่ที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น แต่ก่อนย้ายควรคิดให้ดี ไม่ใช่แค่คนตึกนี้ คนจากตึกพักอาศัยอื่นก็หมายตาพวกเราอยู่ ถ้าพวกเขาบุกเข้ามา คนชั้น 17 จะเป็นกลุ่มแรกที่ต้องรับมือ
ยุคนี้ใคร ๆ ก็ลำบาก ฉันดูแลตัวเองให้รอดก็พอแล้ว คนอื่นฉันช่วยดูแลไม่ไหว”
ตระกูลจงอยากหาที่พึ่งพิงจริง ๆ รู้สึกว่าถ้าอยู่ใกล้ชั้น 18 ก็น่าจะปลอดภัยกว่า อย่างไรเสียข้างนอกก็วุ่นวายเหลือเกิน