ลู่หยูมีหูไวต่อเรื่องซุบซิบเป็นทุนเดิม “พวกเขาเหมือนกำลังงัดประตู คนก็ดูท่าจะไม่น้อยเลย”
เจียงหนิงสีหน้าเคร่งขรึม “เมื่อคืนก่อนอุณหภูมิลดฮวบกะทันหัน คงมีคนตายไปไม่น้อย พวกนั้นคงกำลังงัดประตูบ้านของผู้เสียชีวิตกัน”
“มะ...มันเกินไปแล้วนะ”
เจียงหนิงยักไหล่ “ช่วยไม่ได้ คนตายก็ต้องหลีกทางให้คนเป็น”
ถ้าเดาไม่ผิด เห้อจื้ออานคงตรวจสอบจำนวนผู้รอดชีวิต แล้วจัดกำลังคนไปเก็บกวาดเสบียงที่ผู้เสียชีวิตทิ้งไว้
ลู่หยูรับไม่ได้ “น้ำท่วมมาหลายเดือนแล้ว อย่าว่าแต่บ้านไหน ๆ ก็ไม่มีข้าวกิน บางคนถึงกับเอารองเท้าหนังไปต้มกินประทังชีวิต เฟอร์นิเจอร์ชิ้นไหนเผาได้ก็รื้อไปหมด ต่อให้งัดประตูเข้าไปได้ จะยังเหลืออะไรให้หาอีก?”
“อย่างน้อยก็คงหาได้บ้าง”
แม้ในใจจะรู้สึกไม่สบายใจ แต่ทุกคนก็พูดตำหนิอะไรไม่ออก
พวกเขาโชคดีถึงได้เสบียงมาบ้าง ถ้าตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับคนพวกนั้น ไม่แน่เหมือนกันว่าคงไปงัดบ้านคนตาย
อย่างที่อาหนิงพูด คนตายก็ต้องหลีกทางให้คนเป็น
ทุกคนรู้สึกหดหู่ กล่าวลากันแล้วก็กลับเข้าห้องไปซุกตัวในผ้าห่ม
ออกไปข้างนอกแวบเดียวก็เกือบแข็งตาย พอกลับเข้าห้องก็แทบอยากเอามือแนบเครื่องทำความร้อน
เสี่ยวไป๋กำลังให้นมลูก ส่วนไต้ฮุยออกมาหาอาหาร เดินวนรอบเจียงหนิงไม่หยุด
สองตัวดูมีชีวิตชีวาดี เธอจึงเติมหญ้ากับอาหารเม็ดให้พวกมันอีกหน่อย
นอกจากฝึกต่อสู้กันและฝึกยิงธนูทุกวันแล้ว เจียงหนิงก็ไม่ยอมออกจากห้องเด็ดขาด ไม่ซุกตัวอ่านหนังสืออยู่ในผ้าห่ม ก็ใช้จิตสำนึกบุกเบิกพื้นที่
ฟ้าดินเป็นพยาน ในที่สุดเธอก็พรวนดินได้ราวหนึ่งร้อยตารางเมตร จากนั้นก็ขุดหลุมเล็ก ๆ หยอดเมล็ดข้าวโพดลงไปแล้วกลบดิน
พลังจิตถูกใช้ไปอย่างรวดเร็ว รู้สึกเหมือนร่างกายถูกสูบจนแห้ง