อย่าคิดว่าหมู่บ้านซินอี้เฉิงอยู่ห่างไปแค่สองกิโลเมตรแล้วจะไปถึงง่าย ๆ พื้นน้ำแข็งลื่นมาก รองเท้าบูตกันลื่นสำหรับหิมะที่ว่ากันว่าใช้ได้ผลก็เอาไม่อยู่
ถ้าถูกคนไล่ตาม ไม่เพียงแต่วิ่งได้ไม่เร็ว ยังเสี่ยงเกิดอุบัติเหตุได้ง่ายมาก
เจียงหนิงฉวยจังหวะทำท่าควานหาเป้ หยิบรองเท้าสเก็ตน้ำแข็งออกจากมิติส่วนตัวมาสวม
รองเท้าสเก็ตน้ำแข็งใหญ่ไปหน่อย พอสวมถุงเท้าซ้อนกันหลายคู่ก็ใส่ได้พอดี
เจียงหนิงเคยเรียนสเก็ตน้ำแข็ง แต่คนใต้แบบเธอไม่ถนัดเอาเสียเลย ร่างกายงุ่มง่ามไถลโซเซออกไปนอกหมู่บ้าน
ยังไม่ทันพ้นหมู่บ้าน จู่ ๆ ก็มีชายสองคนถือไม้กระบองพุ่งออกมาจากอาคาร 7 แล้วตรงเข้ามาหาเธอ
โทษเธอเองที่สะดุดตาเกินไป
ชุดกันหนาวขั้วโลกออกแบบมาเพื่อช่วยให้ค้นหาผู้ประสบภัยได้ง่าย สีจึงค่อนข้างสด แม้ในวันที่ท้องฟ้าหม่นมัวเช่นนี้ก็ตาม
ชายสองคนโพกผ้ารอบศีรษะ สวมเสื้อผ้าทุกตัวที่มีโดยไม่สนฤดูกาล เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความโลภ
ไม่ต้องบอกก็รู้ พวกเขาเห็นเสื้อผ้าของเจียงหนิงแล้วเกิดอยากปล้นขึ้นมา
น่าเสียดายที่รองเท้าลื่น ยังไม่ทันพุ่งถึงตัวเจียงหนิงก็ล้มหน้าคะมำอย่างแรง พอตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล เงาของเธอก็หายไปแล้ว
พอออกจากหมู่บ้าน ความรู้สึกยามไถลก็เริ่มกลับมา เธอสวมรองเท้าสเก็ตน้ำแข็งพุ่งไปยังหมู่บ้านซินอี้เฉิง
ระหว่างทางพบผู้รอดชีวิตอยู่หลายกลุ่ม พอเห็นเงาที่แล่นวูบผ่านหิมะน้ำแข็ง ต่างก็อดมองด้วยสายตาอิจฉาไม่ได้ โคตรเจ๋ง!
นี่มันภาคใต้แท้ ๆ ยังมีอุปกรณ์ครบขนาดนี้ด้วยหรือ?
ดูคนอื่นสิ ใช้ชีวิตได้ดีขนาดไหน แล้วหันมาดูสภาพน่าอนาถของตัวเอง
ยิ่งไถลก็ยิ่งคล่อง ไม่นานก็ถึงหมู่บ้านซินอี้เฉิง
เจียงหนิงเปลี่ยนกลับมาสวมรองเท้าบูตหิมะ ปล่อยน้องหมาออกจากเป้ แล้วเดินไปยังชั้นบนสุดของศูนย์การค้า