หมาตัวนี้เข้าใจภาษาคน แค่มองพวกเขาด้วยสายตาแบบนั้น ก็ทำให้ขนลุกซู่
“พวกเรารักหมากันทั้งนั้น ขอคัดค้านการกินเนื้อหมาเด็ดขาด” จางเฉาเป็นคนแรกที่ยอมแพ้ “อาหนิง ช่วยบอกให้มันเลิกจ้องฉันแบบนั้นที” น่ากลัวจะตาย!
เจิ้งเว่ยลี่เข้าใจความรู้สึกของเธอ แต่ในฐานะเพื่อนก็ยังอดเตือนไม่ได้ “อาหนิง ถ้าเป็นช่วงปกติ ฉันสนับสนุนเธอเต็มที่แน่นอน แต่ตอนนี้เป็นช่วงเวลาพิเศษ เสบียงส่วนใหญ่แช่น้ำจนเสียหมดแล้ว
พวกเราแค่ไหวตัวทันเลยกักตุนไว้ได้บ้าง แต่ของที่เธอมีคงอยู่ได้มากสุดแค่หกเจ็ดเดือน หลังจากนั้นจะเป็นยังไงก็ยังไม่รู้ ที่สำคัญ หมาตัวใหญ่แบบนี้กินจุมาก เธอต้องคิดให้รอบคอบนะ”
อย่ารอให้วันไหนเสบียงหมดมือแล้วค่อยมาเสียใจ ถึงตอนนั้นต่อให้ร้องเรียกฟ้าก็ไม่ขาน ร้องเรียกดินก็ไม่ตอบจริง ๆ
“สำหรับฉัน มันไม่ใช่หมา แต่เป็นครอบครัว”
เจียงหนิงปลอบโคล่าที่กำลังกระวนกระวายอย่างอ่อนโยน “เสบียงหมดแล้วค่อยหามาใหม่ได้ ฉันไม่มีวันทิ้งมันหรอก”
เจิ้งเว่ยลี่กับคนอื่น ๆ ไม่ใช่พวกชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน ขอแค่เธอคิดให้ดีแล้วก็พอ
พาโคล่าเข้าบ้าน เจียงหนิงหยิบอาหารหมาออกจากมิติส่วนตัว แล้วแช่ให้นิ่มด้วยนมแพะ
นมแพะเธอกวาดมาจากซูเปอร์มาร์เก็ต แต่ไม่ชอบกลิ่นสาบ เลยดื่มไม่ลง ตอนนี้เอามาให้โคล่ากินพอดี
โคล่ากินอาหารหมาไปเต็มชามใหญ่ ในที่สุดท้องที่แฟบแห้งก็เริ่มป่องขึ้น
มันยืนอยู่หน้าโซฟา จ้องเจียงหนิงไม่วางตา จู่ ๆ น้ำตาก็ไหลพรั่งพรูออกมา