พอรู้ว่าทำให้เจ้าหมาพันธุ์ใหญ่ จางเฉากับลู่หยูก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
พวกเขาไม่เคยเห็นเกวียนหิมะของจริง แต่เคยเห็นในรูปนี่นา ลองง่วนทำดูสักพัก บางทีอาจทำออกมาได้
“โคล่า เจ้านี่เก่งจริง ๆ ถึงขั้นลากเกวียนหิมะได้ด้วย”
น้องหมาทำหน้างุนงง “……”
เกวียนหิมะคืออะไรเหรอ?
ไม่เป็นไร ขอแค่เจ้านายคิดว่ามันทำได้ มันก็ต้องทำได้อยู่แล้ว “โฮ่ง!”
เห็นแผ่นเหล็กมุงสีบาง ๆ ที่ตัดเป็นชิ้นวางกองอยู่เต็มโต๊ะ เจียงหนิงก็ถามอย่างสงสัยว่า “พวกคุณเอาของพวกนี้มาทำอะไรเหรอ”
ลู่หยูทำท่าอวดรู้ “หนิง ลองเดาสิ”
“ไม่เดา” เจียงหนิงชูกำปั้น “สารภาพมาตามตรง”
จางเฉายิ้มพลางอธิบายว่า “ก็พวกมืดมนข้างนอกเข้ามาในชุมชนเพื่อเก็บเสบียงคุ้มกันไม่ใช่เหรอ พวกนั้นมีอาวุธอยู่ในมือ ร่างกายเป็นเนื้อเป็นหนังอย่างพวกเราจะไปต้านไหวได้ยังไง ผมเลยปรึกษากับลู่ว่าจะลองทำเสื้อเกราะกันกระสุนสักสองสามตัว”
เรื่องนี้ทำให้เจียงหนิงเปิดหูเปิดตา ไม่คิดว่าพวกเขาจะมีสำนึกถึงวิกฤตการณ์สูงขนาดนี้ แต่แผ่นเหล็กมุงสีป้องกันกระสุนไม่ได้หรอกนะ
“กันไม่ได้ก็ยังช่วยซับแรงกระแทกได้ เกิดโดนกระสุนเข้าจริง ๆ บางทีอาจช่วยให้รอดชีวิตก็ได้”
“ถุย ๆ ๆ อย่าพูดอะไรไม่เป็นมงคลสิ”
มองดูพวกเขาที่พยายามเอาชีวิตรอด เจียงหนิงก็รู้สึกปลื้มใจ อุ่นใจขึ้นมาก
พอรู้ว่าพรุ่งนี้เธอจะออกไปตัดไผ่กับฮั่วอี้เซิน จางเฉากับลู่หยูก็อยากช่วยด้วย แต่สถานการณ์ตอนนี้อันตรายกว่าเมื่อก่อนมาก ชั้น 18 ต้องมีคนอยู่เฝ้า อีกทั้งมีแค่เจิ้งเว่ยลี่คนเดียวคงไม่พอ