ความฝันอันแสนหวานพลันสะดุดลง ภาพลวงตาที่เพิ่งผุดขึ้นในใจซูเมิ่งเหยาถูกทำลายจนสิ้น
แต่เมื่อกล้านัดเจียงหนิงออกมาพบ เธอก็คิดหาวิธีรับมือไว้แล้ว
“ของเธอมีตั้งเยอะ แบ่งให้ฉันสักหน่อยจะเป็นอะไรไป ยังไงก็ดีกว่าถูกคนอื่นเจอแล้วพากันกรูเข้ามาแย่ง ตอนนั้นเธออาจถึงตายได้เลยนะ”
ได้ฟังคำพูดที่ฟังดูสมเหตุสมผลในความคิดของอีกฝ่าย เจียงหนิงก็อดหัวเราะไม่ได้ “ไม่ เธอยังไม่รู้จักฉันดีพอ ฉันเป็นคนอารมณ์ร้อน ทำอะไรหุนหันพลันแล่นไม่คิดถึงผลที่ตามมา เป็นพวกยอมแตกสลายดีกว่าถูกเหยียบย่ำ
เธอมาคนเดียว แถมมือเปล่า มีอะไรจะเอามาข่มขู่ฉันได้?”
ซูเมิ่งเหยาสะดุ้ง ใจพลันระแวดระวังขึ้นมา ก่อนจะข่มขวัญอีกฝ่ายด้วยคำเตือน “เจียงหนิง ในเมื่อฉันกล้านัดเธอออกมา ก็ต้องมีแผนสำรองอยู่แล้ว
ถ้าเธอกล้าแตะต้องฉันแม้แต่ปลายเส้นผม วันนี้อย่าหวังว่าจะออกไปจากที่นี่ได้!”
เจียงหนิงถูกคำขู่ของเธอทำให้ขบขัน ราวกับแมวกำลังหยอกหนูใกล้ตาย อารมณ์ดีอย่างยิ่ง “แค่จะแลกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหนึ่งห่อ เธอยังยอมไปนอนกับผู้ชายสองสามคน อย่าบอกนะว่าเพื่อขู่ฉัน เธอจ้างพวกมืดมนมาซุ่มอยู่รอบ ๆ
พวกนั้นคิดค่าจ้างแพงจะตาย เธอคงต้องไม่หลับไม่นอนคอยปรนนิบัติพวกเขาเป็นเดือน ถึงจะพอจ่ายค่าออกโรงให้พวกเขาได้”
ไม่ใช่ว่าเธอดูถูกเพื่อนผู้หญิงด้วยกัน แต่ความแตกต่างด้านร่างกายและพละกำลังนั้นมากเกินไป บีบให้ผู้หญิงที่อ่อนแอหลายคนต้องพึ่งพาผู้ชายเพื่อความอยู่รอด จึงจะได้ทรัพยากรมาใช้ประทังชีวิต
เมื่อไม่มีทางรอดแล้ว ใครจะยังสนใจศักดิ์ศรีอีก