นอกจากฮั่วอี้เซินแล้ว คนอื่น ๆ ล้วนดูเหนื่อยล้า ดวงตาของโต้วโต้วยังมีน้ำตาคลออยู่ ใบหน้าน้อย ๆ ซีดเผือด เห็นได้ชัดว่าตกใจกลัวมาก
ไม่มีใครพูดอะไร ชายทั้งสามช่วยกันขนถังน้ำสูงอย่างรู้ใจกัน
เจียงหนิงเก็บเรือท้องแบน แล้วอุ้มฟืนขึ้นไปบนตึก
เจิ้งเว่ยลี่เดินนำหน้าเธอไป แต่เดินเซจนเกือบล้ม
เจียงหนิงมือไม่ว่าง จึงรีบใช้ลำตัวดันเธอไว้
ทั้งสองเดินขึ้นไปต่อ ท่าทางการเดินของเจิ้งเว่ยลี่ดูแปลก ๆ เห็นชัดว่าเท้าบาดเจ็บ
จมูกของเจียงหนิงไวต่อกลิ่น เธอได้กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ
ออกไปข้างนอกเที่ยวนี้ พวกเขาถึงขั้นปะทะกันเลยหรือเปล่า?
ในตึกพักอาศัยมีดวงตานับไม่ถ้วนจับจ้องอยู่ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะแสดงความอ่อนแอ หากมีคนรู้เข้าว่าชั้น 18 อ่อนแอแล้ว ก็จะมีคนจำนวนมากกรูเข้ามาเหมือนหมาบ้าในทันที
กัดฟันกลับมาถึงชั้น 18 เจิ้งเว่ยลี่วางฟืนไว้ตรงทางเดิน สีหน้าเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด
เจียงหนิงประคองเธอเข้าห้อง “เกิดอะไรขึ้น?”
น่องของเจิ้งเว่ยลี่บาดเจ็บ เลือดซึมจนผ้ากอซกลายเป็นสีแดง
ไม่ใช่แผลมีด ไม่ใช่แผลกระสุน แต่เป็นรูเลือดรูหนึ่ง
เจิ้งเว่ยลี่เจ็บจนแทบทนไม่ไหว “โดนหมูป่าขวิดน่ะ”
เจียงหนิงขมวดคิ้ว “พวกคุณเข้าป่าไปอีกแล้วเหรอ?”
“ถ้าไม่เข้าป่าแล้วจะทำยังไงได้?” เจิ้งเว่ยลี่ยิ้มขื่น “ของกินของใช้ที่เอาไว้ประทังชีวิตจมอยู่ใต้น้ำหมดแล้ว ข้างนอกมีคนอดตายทุกวัน วันนี้ตอนพวกเราออกไป เห็นคนโยนศพลงมาจากตึก แถมยังไม่ใช่ศพเดียวด้วย
พวกเราพอจะประคองชีวิตต่อไปได้อีกเจ็ดแปดเดือน แต่เสบียงหายากขึ้นทุกที ต่อจากนี้จะทำยังไงดี?”
การรื้อถังน้ำสูงเป็นแค่เรื่องรอง วันนี้พวกเขาตั้งใจมุ่งหน้าเข้าไปในป่าเป็นหลัก