แม้จะรู้ว่าโคล่าไม่อ่อนแอ แต่เจียงหนิงก็ยังหวังให้มันแข็งแกร่งขึ้นอีก เพราะไม่มีใครที่เผชิญภัยคุกคามจากความหิวโหยจนถึงตายจะต้านทานสิ่งล่อตาล่อใจอย่างเนื้อหมาได้
ดังนั้น โคล่าต้องแข็งแกร่งขึ้น
ข้อเสนอของฮั่วอี้เซินเรียบง่ายมาก “ผมช่วยฝึกหมาให้เธอ ส่วนเธอสอนโต้วโต้วอ่านหนังสือ”
แค่นี้เองเหรอ เจียงหนิงมึนงงเล็กน้อย “โต้วโต้วทั้งฉลาดทั้งเชื่อฟัง นายสอนเองได้สบายอยู่แล้ว”
สีหน้าของฮั่วอี้เซินดูไม่เป็นธรรมชาตินัก “เรื่องเรียนผมสอนไม่เป็น” ฝึกหมาง่ายกว่าตั้งเยอะ
เจียงหนิงรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย “ก็ได้ งั้นแลกกัน”
เขาช่วยเธอฝึกหมา ส่วนเธอสอนโต้วโต้วอ่านหนังสือ
พอเปิดประตู เงาดำก็พุ่งเข้ามาหา เสียงครางต่ำแฝงความกระวนกระวายกับความไม่มั่นใจ อุ้งเท้าตะกุยเจียงหนิงไม่หยุด
เจียงหนิงลูบหัวมัน “ไม่เป็นไร ฉันไม่ไปไหนหรอก”
ปลอบหมาจรจัดไม่ง่ายเลย เธอจึงต้องป้อนไส้กรอกแท่งให้มันอีกแท่ง
แต่มันก็ยังคงกระวนกระวาย เจียงหนิงไปไหนมันก็ตามไปทุกที่ ไม่ยอมให้เธอคลาดสายตา
วันนี้ไม่เพียงเหนื่อยแทบแย่ ยังหิวจนท้องไส้กิ่วอีกด้วย
การได้พบกับโคล่าอีกครั้งเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่ง เจียงหนิงจึงหยิบซี่โครงนึ่ง ห่านหมักไวน์ หมูผัดฉ่า และเบียร์ออกมา
ถึงมันจะไม่หิว แต่ดวงตาของหมาก็ยังจ้องของกินตาเป็นมัน น้ำลายแทบจะไหลอยู่แล้ว
เจียงหนิงคีบซี่โครงรสอ่อนให้มัน จากนั้นก็กินข้าวพลางดูซีรีส์เพื่อผ่อนคลาย
โคล่าตะกละมาก มันกระโดดขึ้นไปบนโซฟาแล้วหมอบทับตัวเธอ คอยใช้อุ้งเท้าดันไหล่เธอเป็นระยะ
เห็นเจียงหนิงไม่สนใจ มันก็วิ่งไปคาบชามอาหารของตัวเองมา — เจ้านาย ข้าว! ข้าว!