ไม่ใช่แค่เจียงหนิงที่มีผ้าห่มไฟฟ้า แม้แต่น้องหมาก็ได้ใช้ด้วย
เธอเลือกผืนเล็กมาปูบนโซฟานอนเฉียงให้มัน เสียบกล่องเก็บพลังงาน แล้วเปิดเครื่องทำความร้อนสองเครื่องพร้อมกัน อุณหภูมิในห้องเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
ไต้ฮุยกับเสี่ยวไป๋สัมผัสได้ถึงไออุ่น จึงคลานออกจากกล่องโฟมแล้ววิ่งไปแย่งที่บนโซฟานอนเฉียงกับน้องหมา
ในช่วงเวลาสำคัญ น้องหมาแสดงความเป็นพี่ใหญ่เต็มที่ ปล่อยให้พวกมันเบียดซุกตัวเข้าหา แล้วกอดกันผิงไออุ่น
เจียงหนิงตรวจดูในกล่องโฟม พบว่ามีกระต่ายตัวใหญ่ตายไปสองตัว
คงตกใจจนตาย
กระต่ายตัวอื่นอีกหลายตัวก็ดูซึม ๆ ไปบ้าง ตรงกันข้ามกับลูกกระต่ายที่เพิ่งเกิดได้ไม่นาน พวกมันยังงุนงง ไม่รู้เรื่องอะไรเลย
ไต้ฮุยกับเสี่ยวไป๋คงถูกโคล่ากลั่นแกล้งเสียจนชิน เลยกล้าขึ้นเป็นพิเศษ อีกทั้งขนกระต่ายยังช่วยให้อบอุ่น พอสวมเสื้อให้จึงไม่ตกใจ แต่กลับไม่สนใจลูกของตัวเองเลย
เจียงหนิงอุ้มตัวเล็ก ๆ ออกมาแล้วยัดไว้ใต้ท้องโคล่า ก่อนจะสั่งสอนกระต่ายทั้งสองตัวว่า “พวกเธอเป็นคนให้กำเนิด ก็ต้องรับผิดชอบเลี้ยงดูสิ”
โคล่าแยกเขี้ยว ราวกับจะบอกว่า ได้ยินไหม? เลี้ยงพวกมันให้ดี ๆ โยนภาระมาให้ฉันแบบนี้ได้ยังไง!
ถึงจะรำคาญ แต่น้องหมาก็ไม่ได้เตะลูกกระต่ายกว่าสิบตัวออกไป ยอมทำหน้าที่เป็นแม่ ให้นมและเลี้ยงดูพวกมันอย่างเต็มที่
เจียงหนิงยกกระต่ายตัวใหญ่ที่เหลือไปไว้ในห้องน้ำ หยิบมือหักไฟออกมาช็อตพวกมันจนตายหมด แล้วโยนเข้าไปเก็บในมิติส่วนตัว ไว้มีเวลาค่อยเอามาตุ๋นหรือผัดเผ็ด
จะเลี้ยงไหวหรือเปล่าเป็นปัญหาหนึ่ง แต่ที่สำคัญคือพวกมันมีกลิ่นนี่สิ
กลับมาถึงห้อง เจียงหนิงมองเปลวถ่านสีแดงก่ำอย่างเหม่อลอย ฮั่วอี้เซินคิดยังไงกันแน่?