เสียงของเห้อจื้ออานดังขึ้นอีกครั้ง ข้างกายยังมีผู้ชายตามมาด้วยอีกหลายคน
เจียงหนิงไม่สนใจ
เห้อจื้ออานเคาะประตูต่อ พลางกระซิบคุยกับคนข้าง ๆ
“หัวหน้าตึกครับ ชั้น 18 ดูเหมือนไม่มีความเคลื่อนไหวเลย เมื่อคืนคงเกิดเรื่องขึ้นกันหมดแล้วหรือเปล่าครับ?”
คนที่พูดมีเสียงแหบพร่า เห็นได้ชัดว่าหนาวจนเป็นหวัด
ถ้าเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ นั่นแหละถึงจะสะใจ
เห้อจื้ออานคิดนินทาอยู่ในใจ แต่กลับพูดอย่างสุภาพเสแสร้งว่า “อย่าพูดเหลวไหลสิ เสี่ยวเจียงกับคนอื่น ๆ ยังหนุ่มสาว แถมร่างกายแข็งแรง จะเกิดเรื่องขึ้นได้ยังไง ถ้าเกิดเรื่องขึ้นจริง พวกเราก็ต้องช่วยดูแลกัน”
“หัวหน้าตึกครับ คุณใจดีเกินไปแล้ว ไม่เห็นหรือว่าชั้น 18 ปฏิบัติกับพวกเราอย่างไร?”
“พูดอย่างนั้นไม่ได้หรอก พวกเราอยู่ตึกเดียวกัน ก็ควรช่วยเหลือดูแลกัน”
“เอ๊ะ เหมือนจะมีความเคลื่อนไหวนะ ยังไม่ตาย!”
น้ำเสียงแฝงความผิดหวัง เขายังคิดอยู่เลยว่าถ้าคนชั้น 18 ตายกันหมด ทรัพยากรมากมายเหล่านั้นก็จะตกเป็นของพวกเขา
“ขอโทษด้วยนะคะ ที่ทำให้หัวหน้าตึกเห้อกับพวกคุณผิดหวัง” เจียงหนิงพูดเสียงเย็น “พวกเราไม่เพียงแต่ไม่ตาย แต่ทุกคนยังมีชีวิตอยู่ดีด้วย”
เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้ทุกคนมองหน้ากัน เคาะประตูตั้งนานไม่มีเสียงตอบ ไม่คิดว่าจะมีเสียงดังขึ้นมาเอาตอนนี้
คราวนี้ชวนกระอักกระอ่วนจริง ๆ
เห้อจื้ออานตอบสนองได้เร็วมาก “ดูคุณพูดเข้าสิ เสี่ยวเจียง พวกเราแค่เป็นห่วงพวกคุณเท่านั้นเอง ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”
“วางใจเถอะ พวกเรามีชีวิตอยู่ได้นานกว่าพวกคุณแน่นอน”
คุยต่อไม่ได้แล้ว เห้อจื้ออานโกรธอยู่ในใจ แต่บนใบหน้ายังคงยิ้มอย่างเสือในคราบคน “ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ถ้ามีปัญหาอะไรก็บอกฉันได้ทุกเมื่อ”
คนหลายคนจากไปอย่างกระอักกระอ่วน ทั้งยังไม่เต็มใจ