ถูกจางเฉาแซว เจียงหนิงยิ้มโดยไม่โต้แย้ง
ถ้าเธอเป็นปากแม่นร้ายจริง ๆ เธอก็หวังให้ความหนาวเหน็บสุดขั้วไม่มาเยือนตลอดไป
เธอลอบสังเกตดูแล้วพบว่า ฮั่วอี้เซินยังคงเย็นชาเคร่งขรึมเหมือนเช่นเคย สีหน้าไม่แสดงความรู้สึก
โคล่ากระสับกระส่ายอยู่บ้าง ถึงจะฝึกมาสี่ชั่วโมงก็ยังสงบลงไม่ได้ ในปากส่งเสียงครางฮือ ๆ เป็นระยะ
ไม่รู้ว่าความหนาวเหน็บสุดขั้วจะมาเมื่อไร เจียงหนิงรู้สึกสังหรณ์ไม่ดี จึงเตรียมผ้าห่มไฟฟ้า ผ้าห่มขนเป็ด และผ้าห่มผ้าฝ้ายไว้ล่วงหน้า
คืนนี้ก่อนนอนเธอสวมเสื้อควบคุมอุณหภูมิเป็นพิเศษ การฝึกหนักตลอดทั้งวันใช้พละกำลังไปมาก เดิมทีตั้งใจจะฝืนไม่นอน แต่ใครจะรู้ว่าอดทนได้ไม่นานก็ผล็อยหลับไป
ไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน เสียงร้องอึกทึกของโคล่าดังขึ้นข้างหู วิทยุสื่อสารส่งเสียงซ่า ๆ
เจียงหนิงลืมตาขึ้นมา รู้สึกถึงความหนาวเย็นที่เสียดแทงกระดูก ภายในห้องมีเสียงกระต่ายร้องแหลมดังขึ้น
เธอเปิดไฟฉายดู พบว่ามีกระต่ายมากกว่ายี่สิบตัวเบียดกันอยู่ในที่นอนของโคล่า หนาวจนตัวสั่นงันงก
“เจียงหนิง เจียงหนิง!”
เสียงร้อนใจของฮั่วอี้เซินดังมาจากวิทยุสื่อสาร
“ฉะ ฉันอยู่นี่ค่ะ” เธอหนาวจนฟันกระทบกัน
เขาเร่งผ่านวิทยุสื่อสาร “อากาศหนาวลงแล้ว รีบใส่เสื้อผ้าเร็ว”
อากาศเย็นราวกับคมมีด เธอรู้สึกว่าแทบพูดอะไรไม่ออก
เจียงหนิงหอบโคล่ากับกระต่ายเต็มที่นอนเข้าไปในมิติส่วนตัว
ทันทีที่เข้าไป ความอบอุ่นก็โถมเข้าหา
แขนขาที่แข็งทื่อใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะกลับมาขยับได้
เธอรีบคว้าเสื้อผ้าที่เตรียมไว้ล่วงหน้ามาสวม ทั้งชุดชั้นในกันหนาว เสื้อสเวตเตอร์แกะ เสื้อขนสัตว์ของเพียง ถุงเท้าหลายคู่ รองเท้ากันหนาวสำหรับเดินบนหิมะ ผ้าพันคอ และหน้ากากกันหนาว