เจิ้งเว่ยลี่เรียกเจียงหนิงลงไปดูสถานการณ์ด้วยกัน
บะหมี่ผงกินหมดแล้ว ถึงจะยังมีข้าวอีกถุง แต่แก๊สก็ใช้หมดแล้ว เหลือเพียงก้อนแอลกอฮอล์แข็งไม่มาก
เพื่อประหยัดเชื้อเพลิง ทุกวันต้องแช่ข้าวให้อ่อนนุ่มแล้วใส่ลงในกระติกน้ำร้อน จากนั้นเทน้ำเดือดลงไป ปิดฝาให้แน่นแล้วรอให้ข้าวสุกด้วยความร้อน
ไม่เพียงเท่านั้น อากาศชื้นจนเสื้อผ้าไม่แห้ง เธอยังเป็นโรคทางนรีเวชเพราะความอับชื้นอีกด้วย
ถ้าเป็นไปได้ เจิ้งเว่ยลี่กับลู่หยูอยากไปที่ศูนย์ช่วยเหลือ ที่นั่นที่พักและอาหารคงไม่ดี แต่อย่างน้อยก็มีน้ำร้อนให้กินอิ่มท้องได้มั้ง?
“พายุไต้ฝุ่นและฝนตกหนักเกินกว่าที่หน่วยงานอุตุนิยมวิทยาคาดการณ์ไว้ แถมที่นี่น้ำยังท่วมถึงชั้นสาม ที่อื่นไม่รู้จะหนักหนาแค่ไหน”
เจียงหนิงทำลายความหวังของเธอ “ข้าวปลาอาหารก็จมอยู่ในน้ำ มีเท่าไหร่ที่ยังลอยอยู่บนผิวน้ำ? ดูจากระดับน้ำแบบนี้ ทั้งสนามกีฬาและห้องสมุดก็จมน้ำเหมือนกัน หน่วยงานที่เกี่ยวข้องคงต้องยึดโรงแรมหรืออาคารสำนักงานมาเป็นศูนย์ช่วยเหลือ”
คนจำนวนมากขนาดนั้นเบียดกันไปอยู่ที่เดียว ปัญหาการกินดื่มขับถ่ายก็ตามมาอีก
พายุไต้ฝุ่นหยุดแล้ว แต่ฝนยังไม่หยุด น้ำท่วมจะกินเวลาอีกหลายเดือน
ชาติที่แล้วชาวบ้านชั้นล่างหลายครอบครัวย้ายไปที่หลบภัย แต่ไม่ถึงสองวันก็กลับมาอยู่ตามทางเดิน เพราะบอกว่าที่นั่นคนล้นหลาม จะพูดถึงการกินการนอน แม้แต่ที่ยืนยังไม่มี
มีทั้งคนปล้น คนขโมยของ ทะเลาะวิวาทกัน วุ่นวายไปหมด
รัฐบาลต้องทั้งกู้ภัย ทั้งส่งคนออกไปหาอาหาร สุดท้ายหาที่ไหนไม่ได้ก็ต้องงมจากใต้น้ำ แต่ข้าวปลาที่แช่น้ำมานานขนาดนั้นก็เสียแล้ว จะให้ประชาชนได้กินอิ่มสามส่วนก็ถือว่าดีมากแล้ว