เจียงหนิงสวมชุดนอนเดินออกไปที่ระเบียง พายุไต้ฝุ่นยังดูแรงอยู่ แต่รู้สึกได้ว่ากำลังลมเริ่มลดลง แต่ปริมาณฝนกลับเพิ่มขึ้น
ชั้นสองถูกน้ำท่วมหมด น้ำไหลบ่าขึ้นมาถึงชั้นสาม บันไดทางเดินก็โกลาหลอีกครั้ง
ตอนเช้ากินแป้งทอดไส้ไข่ดาว แฮม ผัก และซอสมะเขือเทศ เอาออกจากมิติส่วนตัวมาก็ยังกรุบกรอบและอุ่นอยู่ กลิ่นหอมกระจายไปทั่วต่อมรับรส
เจียงหนิงทำไว้กว่าหนึ่งร้อยชิ้นเก็บในมิติส่วนตัว กินได้อีกนาน
อร่อยก็จริง แต่มันค่อนข้างมันไปหน่อย
เธอแกะชาชมพู่น้ำผึ้งเกรปฟรุตออกมาดื่ม พลางพลิกอ่านหนังสือวิชาเภสัชศาสตร์ปีสองไปด้วย
ราวสิบนาฬิกาเสียงเคาะประตูดังขึ้น คิดว่าเป็นเจิ้งเว่ยลี่ ที่ไหนได้ กลับเป็นห้อง 1801
เจียงหนิงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เขาไม่ค่อยยุ่งเกี่ยวกับใครและเงียบขรึมอยู่เสมอ ต่อให้โต้วโต้วชอบวิ่งมาหาเธอแค่ไหน แต่ตัวเองกับเขาก็แทบไม่เคยพูดจาอะไรกันเลย
ทันใดนั้น เธอก็ระวังตัวขึ้นมาทันที
ฮั่วอี้เซินสีหน้าเคร่งขรึมแฝงความกังวล “โต้วโต้วไม่สบาย นายช่วยรักษาเธอได้ไหม?”
เจียงหนิงตกใจ “เป็นอะไร?”
“ไข้ขึ้น อาเจียนท้องเสียเพ้อเจ้อ”
ไม่สบายก็ต้องไปโรงพยาบาล แต่พายุฝนฟ้าคะนองแบบนี้ไปไหนไม่ได้จริงๆ เจียงหนิงพูดกันตรงๆ ก่อน “ฉันช่วยดูให้ได้ แต่ก็แค่รู้ผิวเผิน อย่าฝากความหวังไว้ที่ฉัน”
“ขอบคุณ”
คิดถึงที่เขาฆ่าคนแล้วโยนศพ เจียงหนิงก็จำใจตกลง กลับเข้าห้องหยิบมีดพับผลไม้ใส่กระเป๋าเสื้อ
ก้าวเท้าเข้าไปในห้อง 1801 เป็นครั้งแรก ห้องสามนอนกว้างขวางดี แสงสว่างและโครงสร้างดีมาก ห้องนั่งเล่นวางเฟอร์นิเจอร์สไตล์โบราณ เก็บกวาดสะอาดเป็นระเบียบเรียบร้อย ดีกว่ารังหมาของเธออยู่คนละชั้น