เช้าวันนั้น เจิ้งเว่ยลี่แอบไปฟังเสียงตรงบันไดมาครู่ใหญ่ เมื่อคืนมีผู้หญิงที่อยู่คนเดียวในชั้นล่าง กลางดึกโดนงัดประตูบ้าน แล้วยังถูกพวกมันรุมข่มขืนอีก
คลุมหน้าไว้ จะรู้ได้ยังไงว่าเป็นใคร
"เธอกับลู่หยูก็ระวังตัวไว้ด้วย ชั้นเราไม่ปลอดภัยแล้ว"
เมื่อคืนยังไงก็มีเสียงดัง เจียงหนิงสงสัยว่าทำไมเจิ้งเว่ยลี่ถึงไม่รู้สึกตัว แต่พอเห็นรอยบนคอเธอแล้ว ก็เข้าใจได้หมด
เล่นกันหนักเกินไปจนหลับเป็นตาย
น้ำ ไฟ แก๊ส ดับหมด ไม่มีอะไรให้ฆ่าเวลา ก็ได้แต่เล่นอย่างอื่นกันเป็นเพื่อน
โลกาวินาศภัยพิบัติถาโถม ขนาดผู้ใหญ่ยังเอาตัวรอดแทบไม่ไหว ถ้าผู้หญิงท้องขึ้นมาล่ะก็ หายนะชัด ๆ
เจียงหนิงจนปัญญา จะให้เธอที่ยังไม่เคยกินเนื้อหมู ไปเตือนเรื่องนี้ยังไงดี?
พูดตรง ๆ ก็ไม่ออก เธอเลยต้องเลี่ยงถาม "พี่เว่ยลี่ เดือนหน้าเธอมีแข่งไม่ใช่เหรอ?"
"ใช่" เจิ้งเว่ยลี่สีหน้าเศร้า ๆ "อากาศบ้าอะไรก็ไม่รู้ จะจบเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ทำซ้อมฉันพังหมด ต้องซ้อมคนเดียวในห้อง เมื่อวานมือคันจัด เลยจับลู่หยูเป็นกระสอบทรายไปหน่อย"
เธอยังฝันถึงการแข่งอยู่ แสดงว่าต้องมีป้องกันไว้แล้ว รอให้ทั้งคู่ยอมรับโลกาวินาศได้เต็มที่ก่อน ค่อยเตือนก็ยังไม่สาย
กลับเข้าห้อง ตอนเดินผ่านห้อง 1801 ที่ปิดประตูสนิท เจียงหนิงก็เหลือบไปมองแวบหนึ่ง
...
ย่างเข้าดึก ยังไม่ทันที่พวกขโมยจะขึ้นมา เจิ้งเว่ยลี่ก็มาเคาะประตูเสียงดังปัง ๆ
ตอนเจียงหนิงเปิดประตู เจิ้งเว่ยลี่มือเปล่า ส่วนลู่หยูถือมีด และประตูห้อง 1801 ก็เปิดออกมาพร้อมกัน