เจียงหนิงชำเลืองมองชายหนุ่มแวบหนึ่ง ก่อนหันไปหาลู่หยูกับพวกเขา แล้วให้ลองเสื้อขนสัตว์ของเพียง “ในห้างมีแค่สิบตัว แบบกับไซซ์อาจไม่พอดี แต่เงินนี่สิ ใช้ยังไงก็ใช้ไม่หมด”
จางเฉาลองสวมเสื้อไปพลางพูดหยอกไปพลาง “ทำไมฉันรู้สึกเหมือนถูกสาวรวยเลี้ยงดูเลยนะ?”
เจียงหนิงทำหน้าเบ้ “เสียใจด้วย นายไม่ใช่สเปกของฉัน”
ทั้งสองหยอกล้อกันอยู่ ชายหนุ่มก็เดินเข้ามาใกล้อีกครั้ง “พี่สาว ถ้าพี่สาวเอาจริง เราคุยกันได้”
ทั้งสี่คนยืนอยู่ด้วยกัน เขายังกล้าเดินตามมา ดูท่าคงไม่ใช่พวกโจรที่คิดปล้นชิงของ
เจียงหนิงเล่าเรื่องให้ฟัง ลู่หยูกับจางเฉาต่างก็ดีใจ หยิบขึ้นมาหนึ่งกำมือใส่ปากลองชิม “รู้สึกเหมือนของที่ซื้อจากห้างเลย”
“วางใจได้ คุณภาพไม่มีที่ติแน่นอน” ชายหนุ่มตื่นเต้นมากที่จู่ ๆ ก็ได้ออร์เดอร์ใหญ่ “ตอนนี้ผมมีติดตัวมาแค่ 5 ชั่ง ถ้าพวกคุณต้องการ ผมจัดหาให้ได้”
ทั้งสี่เดินไปคุยกันอีกมุมหนึ่ง ฮั่วอี้เซินยังคงกังวล “ซื้อได้ แต่ต้องระวังพวกนั้นเล่นไม่ซื่อ”
วิธีที่ปลอดภัยที่สุดคือแบ่งซื้อขายเป็นหลายรอบ
พอตกลงกันเรียบร้อย เจียงหนิงก็กลับไปคุยกับชายหนุ่ม “เอา 250 ชั่ง แต่ต้องแบ่งมารับ วันละ 50 ชั่ง ซื้อขายกันที่หน้าห้างสรรพสินค้า”
ชายหนุ่มชะงักไป “เรื่องนี้ผมตัดสินใจเองไม่ได้ แต่ถามให้ได้ทันที พวกคุณรอสักครู่”
พูดจบก็รีบออกจากห้างไป
เจียงหนิงกันเงินไว้ 500,000 หยวน พอซื้อของที่จำเป็นครบก็ยังใช้ไม่หมด สุดท้ายจึงหยิบเสื้อขนสัตว์ของเพียงเพิ่มอีกตัว ถึงจะใช้เงินได้พอดี
เธอพกถุงบีบอัดมาไม่น้อย พอจ่ายเงินเสร็จก็จัดเสื้อผ้ากับผ้าห่มใส่ถุงทั้งหมด